่างไรพวกข้าก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ตัดกระดูกแล้วแต่สายใยยังเชื่อมถึงกัน การทะเลาะเบาะแว้งเป็นเรื่องในครอบครัว เมื่อทะเลาะกันเสร็จแล้ว ช้าเร็วก็ต้องกลับบ้าน จะอยู่ที่บ้านคนอื่นตลอดไม่ได้”
หูจ่างหลินมองหญิงชราด้วยแววตานับถือเต็มเปี่ยม “โอ้โห…ข้าก็เคยเห็นคนหน้าหนานะ แต่ไม่เคยเห็นสองแม่สามีและลูกสะใภ้หน้าหนาเช่นพวกเข้าเลยจริงๆ พูดคำพูดเช่นนี้ออกมาได้ ไม่กลัวถูกฟ้าผ่าบ้างหรือ?”
ใบหน้าของหญิงชราสูญเสียการควบคุมอารมณ์ ใบหน้าดำคล้ำลงอย่างอดไม่ได้ “นี่เป็นเรื่องของพวกเราสกุลไป๋ เจ้าจุ้นจ้านให้น้อยๆ หน่อย มันเกี่ยวอะไรกับเจ้าไม่ทราบ?”
หูจ่างหลินแค่นหัวเราะ “ย่อมเกี่ยวกับข้า บัดนี้จ้าวหลานกับไป๋จื่ออาศัยอยู่ในสกุลหูของข้า ข้าหูจ่างหลินจะปกป้องพวกนาง ไม่ยอมให้คนสกุลไป๋อย่างพวกเจ้ารังแกพวกนางสองแม่ลูกอีก หากเก่งจริง พวกเจ้าก็ลองหักแขนข้างนี้ของข้าดูสิ”
