ตอนที่ 125 มาก่อนได้ก่อน
จางซื่อไม่ได้พูดอะไร ไม่ว่าอย่างไรไป๋จื่อก็เป็นคนนอก จะเป็นหรือตายไม่เกี่ยวข้องกับนางแม้สักนิด บุตรสาวตนเองมีความสุขสิถึงจะสำคัญที่สุด
“เจินจู บัดนี้ไป๋จื่อไม่อยู่แล้ว งานในบ้านคงจะต้องให้เจ้าเป็นคนทำ ไม่อาจเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้แล้ว”
เจินจูพยักหน้าหงึกหงัก “ได้เจ้าค่ะ ต้องการให้ข้าทำอะไร ท่านแม่บอกข้าก็พอ สิ่งที่ไป๋จื่อทำได้ ข้าก็ทำได้เหมือนกัน มีหรือข้าจะทำได้ด้อยกว่านาง”
ผู้เป็นมารดาถอนใจเสียงหนึ่ง ในใจของนางรู้สึกเป็นกังวลอยู่บ้าง เจินจูเด็กคนนี้ ตั้งแต่เล็กไม่เคยได้ทำงานอะไร ทุกครั้งเวลาที่มีเรื่องก็จะเรียกไป๋จื่อ เห็นตนเองเป็นคุณหนูของสกุลไป๋ เห็นไป๋จื่อเป็นสาวใช้ของตนเอง มารดาของตนไม่ได้ว่าอะไร ท่านย่าและหลิวซื่อยิ่งทำเป็นมองไม่เห็น ทำให้เจินจูเคยชิน ตอนนี้เริ่มให้นางทำงานบ้าน ก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะทำได้หรือไม่
…
หลังจากไป๋จื่อส่งเมิ่งหนานและองครักษ์จินไปแล้ว ครั้นกลับถึงสกุลหู จ้าวหลานก็จูงนางเพื่อไปถามไถ่ “จื่อเอ๋อร์ เจ้าพูดเร็ว ใบสั่งยาที่เจ้าเขียนให้ใต้เท้าเมิ่งเมื่อครู่ แท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าเขียนหนังสือได้ตั้งแต่เมื่อใด ทั้งยังเขียนใบสั่งยาได้อีก”
ไป๋จื่อกล่าว “ท่านแม่ หลายปีมานี้ข้าอยู่ข้างกายไป๋เสี่ยวเฟิงตลอด จึงเขียนหนังสือเป็นตั้งนานแล้ว ใบสั่งยานี้ก็เป็นสิ่งที่ข้าเรียนมาจากตำราแพทย์ ก็แค่ใช้ตามที่เรียนมาเท่านั้น”
จ้าวหลานเชื่อ
