เลยหรือ”
แววตาของชายหนุ่มวูบไหว สีหน้าบนใบหน้ารูปงามซ่อนอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์จากด้านหลัง แม้จะมองเห็นไม่ชัดเจน แต่กลับรู้สึกได้ถึงความเก้อเขินของเขาแจ่มชัดนัก
เขาชักมือของตนเองกลับไปในทันที ก่อนจะกล่าวเสียงสั่น “จะตรวจโรคก็ตรวจสิ จะกล่าวว่าจาที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันไปไย”
ไป๋จื่อหัวเราะเสียงเบา นางลุกขึ้นยืน แล้วหยิบห่อเข็มที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อออกมา “หันไป ข้าจะฝังเข็มให้เจ้า”
หูเฟิงหันไปแล้ว สายตาจับจ้องอยู่ที่ต้นสาลี่ข้างนอกหน้าต่าง ต้นสาลี่ต้นนี้ปลูกไว้เมื่อสามปีก่อน หลังจากเขามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เขาก็เป็นคนลงมือปลูกมันด้วยตนเอง สามปีถัดมา ต้นสาลี่ยังไม่เคยออกดอก ยิ่งไม่เคยให้ผล ทว่ากลับมีใบไม้เบ่งบานเต็มต้น
ไม่รู้ว่าวันที่ต้นสาลี่ออกดอกออกผล เขาจะตามหาความทรงในอดีตกลับมาได้แล้วหรือยัง
มือเล็กๆ ของนางคลำอยู่บนศีรษะของเขา เข็มเงินเล่มบางแทงเข้าจุดฝังเข็มที่จำเป็นบนศีรษะของเขาเข็มแล้วเข็มเล่า
เขาไม่รู้สึกเจ็บ แม้กระทั่งไม่มีความรู้สึกอะไรเลย จนนางถอนเข็มออก เขายังคิดว่านางยังไม่ได้เริ่มทำการรักษาด้วยซ้ำไป
“เสร็จแล้วหรือ” เขาถาม
นางพยักหน้า เก็บเข็มใส่ห่อ “เสร็จแล้ว”
“แต่ข้าไม่รู้สึกอะไรเลย” ถึงจะไม่เจ็บ แต่อย่างน้อยก็ต้องรู้สึกอะไรบ้างสิ หรือว่าการรักษานี้เป็นเพียงการปาหี่
ไป๋จื่อเก็บห่อเข็มใส่ในอกเสื้อ ก่อนจะเงยหน้ามองหูเฟิงที่มีแต่ความครหาอยู่เต็มหน้า “ข้าบอกกับเจ้าไปแล้ว ว่าเลือ
