องมนุษย์ ไม่อาจล้อเล่นได้ จะสร้างความเสี่ยงใดไม่ได้แม้สักนิด เพราะผลลัพธ์ของมันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว”“หากข้าจะขอให้เจ้าใช้วิธีนั้นรักษาข้าเล่า”นางส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “ไม่ได้ ข้าไม่ยอม ในเมื่อข้ารับปากว่าจะรักษาเจ้า ก็เท่ากับข้าต้องมีความรับผิดชอบต่อเจ้า ข้าเป็นหมอ ข้ารู้ว่าควรจะรักษาอาการของเจ้าอย่างไรจึงจะดีที่สุด”
ตอนที่ 126 คำพูดของหมอถือเป็นสิ้นสุด
ห้องของเขาไม่ใหญ่มาก นอกจากเตียงแล้ว ใต้หน้าต่างยังมีโต๊ะหนังสือตัวเก่าอยู่ตัว บนนั้นวางกาน้ำชาและถ้วยชาเอาไว้ ไปจนถึงตำราปกหนังที่เก่าขาดเล่มหนึ่ง
ตรงมุมห้องตั้งตู้ไม้และเก้าอี้ไม้อยู่สองตัว ล้วนจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แม้จะดูแล้วอยู่อย่างง่ายๆ แต่กลับเก็บกวาดได้สะอาดสะอ้านมาก ไม่มีกลิ่นแปลกๆ เช่นที่ห้องทั่วไปมีเลย
“มองพอหรือยัง มองพอแล้วก็เริ่มเถอะ” หูเฟิงนั่งลงบนเก้าอี้มีพนักพิงที่หน้าโต๊ะหนังสือ
ไป๋จื่อลากเก้าอี้มาจากตรงมุมห้อง นั่งลงตรงหน้าเขา ก่อนจะยื่นมือไปจับดูชีพจรของเขาตรงข้อมือ
เขาคิดจะชักมือของตนเองกลับตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อนิ้วมือนุ่มนวล เกลี้ยงเกลาของนางสัมผัสเขา ทันใดนั้นเขาพลันปล่อยวางความคิดนั้นทิ้งไป ปล่อยให้นางจับมือข้อมือของเขาไว้
ชีพจรของเขามั่นคงมาก แต่ครั้นนางสัมผัสโดนเขา ชีพจรกลับเริ่มเร็วขึ้นในทันที
นางช้อนสายตามองเขา แววตาคล้ายมีความขบขัน “เป็นอะไรไป ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีสตรีจับมือของเจ้ามาก่อน
