็นบนศีรษะของเขาเข็มแล้วเข็มเล่าเขาไม่รู้สึกเจ็บ แม้กระทั่งไม่มีความรู้สึกอะไรเลย จนนางถอนเข็มออก เขายังคิดว่านางยังไม่ได้เริ่มทำการรักษาด้วยซ้ำไป“เสร็จแล้วหรือ” เขาถามนางพยักหน้า เก็บเข็มใส่ห่อ “เสร็จแล้ว”“แต่ข้าไม่รู้สึกอะไรเลย” ถึงจะไม่เจ็บ แต่อย่างน้อยก็ต้องรู้สึกอะไรบ้างสิ หรือว่าการรักษานี้เป็นเพียงการปาหี่ไป๋จื่อเก็บห่อเข็มใส่ในอกเสื้อ ก่อนจะเงยหน้ามองหูเฟิงที่มีแต่ความครหาอยู่เต็มหน้า “ข้าบอกกับเจ้าไปแล้ว ว่าเลือดคั่งในสมองของเจ้าสะสมมาเป็นเวลานาน อยากจะละลายลิ่มเลือดเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เหตุผลที่ไม่รู้สึกอะไรเลยแม้สักนิด นั่นเป็นเพราะข้าใช้วิธีที่ปลอดภัยที่สุดรักษาเจ้า”หูเฟิงเลิกคิ้ว “เจ้าหมายความว่า อาการป่วยของข้ายังมีวิธีรักษาอื่นอีกหรือ ทั้งยังเห็นผลเร็วกว่าวิธีที่เจ้าใช้ในตอนนี้ด้วย”เด็กสาวพยักหน้า “แน่นอน วิธีการักษาของทุกๆ โรคล้วนมีมากมาย แต่สิ่งที่ข้าต้องทำ ก็คือเลือกวิธีการที่จะก่อให้เกิดอันตรายและเกิดผลข้างเคียงต่อคนไข้น้อยที่สุด ไม่ใช่เลือกวิธีการที่เร็วที่สุดเป็นอันดับแรก”แต่หูเฟิงกลับถามขึ้นมาว่า “หากใช้วิธีการที่เห็นผลเร็วรักษาข้า อันตรายและผลข้างเคียงที่เจ้าพูดถึงคืออะไร”ไป๋จื่อจ้องหน้าเขา จ้องดวงตาที่หยั่งลึกราวกับมหาสมุทรคู่นั้น “ไม่มีใครคาดเดาผลลัพธ์ที่แม่นยำได้ หูเฟิง เจ้าต้องรู้ได้ว่าอาการป่วยของเจ้าอยู่ที่สมอง และสมองเป็นจุดที่สำคัญที่สุดในร่างกายข
