โต๊ะหนังสือไป๋จื่อลากเก้าอี้มาจากตรงมุมห้อง นั่งลงตรงหน้าเขา ก่อนจะยื่นมือไปจับดูชีพจรของเขาตรงข้อมือเขาคิดจะชักมือของตนเองกลับตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อนิ้วมือนุ่มนวล เกลี้ยงเกลาของนางสัมผัสเขา ทันใดนั้นเขาพลันปล่อยวางความคิดนั้นทิ้งไป ปล่อยให้นางจับมือข้อมือของเขาไว้ชีพจรของเขามั่นคงมาก แต่ครั้นนางสัมผัสโดนเขา ชีพจรกลับเริ่มเร็วขึ้นในทันทีนางช้อนสายตามองเขา แววตาคล้ายมีความขบขัน “เป็นอะไรไป ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีสตรีจับมือของเจ้ามาก่อนเลยหรือ”แววตาของชายหนุ่มวูบไหว สีหน้าบนใบหน้ารูปงามซ่อนอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์จากด้านหลัง แม้จะมองเห็นไม่ชัดเจน แต่กลับรู้สึกได้ถึงความเก้อเขินของเขาแจ่มชัดนักเขาชักมือของตนเองกลับไปในทันที ก่อนจะกล่าวเสียงสั่น “จะตรวจโรคก็ตรวจสิ จะกล่าวว่าจาที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันไปไย”ไป๋จื่อหัวเราะเสียงเบา นางลุกขึ้นยืน แล้วหยิบห่อเข็มที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อออกมา “หันไป ข้าจะฝังเข็มให้เจ้า”หูเฟิงหันไปแล้ว สายตาจับจ้องอยู่ที่ต้นสาลี่ข้างนอกหน้าต่าง ต้นสาลี่ต้นนี้ปลูกไว้เมื่อสามปีก่อน หลังจากเขามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เขาก็เป็นคนลงมือปลูกมันด้วยตนเอง สามปีถัดมา ต้นสาลี่ยังไม่เคยออกดอก ยิ่งไม่เคยให้ผล ทว่ากลับมีใบไม้เบ่งบานเต็มต้นไม่รู้ว่าวันที่ต้นสาลี่ออกดอกออกผล เขาจะตามหาความทรงในอดีตกลับมาได้แล้วหรือยังมือเล็กๆ ของนางคลำอยู่บนศีรษะของเขา เข็มเงินเล่มบางแทงเข้าจุดฝังเข็มที่จำเป
