จ้าคงไม่ได้รู้สึกอิจฉา ที่ข้ารักษาให้ใต้เท้าเมิ่งก่อนกระมัง”
ชายหนุ่มก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาเลิกคิ้วก่อนจะกล่าวว่า “ธรรมดาแล้วใครมาก่อนย่อมได้ก่อน ข้ามาก่อนชัดๆ แต่เจ้ากลับปล่อยปละไม่สนใจข้า แล้วรักษาให้เขาก่อน”
บัดนี้นางยิ่งหัวเราะมากขึ้นไม่ยอมหยุด คนผู้นี้ ยามที่พูดล้อเล่นด้วยสีหน้าจริงจัง ช่างน่าหัวร่อเสียจริงๆ เลย
“เอาล่ะๆ เจ้าอย่าโกรธเลย วันนี้ข้าจะรักษาให้เจ้า”
หูเฟิงกอดอก ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย “วันนี้หรือ? กี่ยาม?”
เหอะ…ช่างไม่อดทนเอาเสียเลย
“ตอนนี้ ตอนนี้ได้หรือไม่” นางยอมแพ้แล้ว ด้วยสายตากดอัดของเขาในตอนนี้ นางเลือกที่จะยอมแพ้
เขากลับหลังหันไป แล้วกล่าวกับนางสองคำอย่างเฉยชา “ตามมา”
ไป๋จื่อเบ้ปาก จากนั้นถึงแลบลิ้นใส่เงาหลังของเขาด้วยความหมั่นไส้
เมื่อหูเฟิงเข้าไปในห้องของตนเองแล้ว ไป๋จื่อก็ตามเข้าไป นี่นับเป็นครั้งแรกที่นางได้เข้าห้องของอีกฝ่ายเลยทีเดียว
……….
ตอนที่ 126 คำพูดของหมอถือเป็นสิ้นสุดห้องของเขาไม่ใหญ่มาก นอกจากเตียงแล้ว ใต้หน้าต่างยังมีโต๊ะหนังสือตัวเก่าอยู่ตัว บนนั้นวางกาน้ำชาและถ้วยชาเอาไว้ ไปจนถึงตำราปกหนังที่เก่าขาดเล่มหนึ่งตรงมุมห้องตั้งตู้ไม้และเก้าอี้ไม้อยู่สองตัว ล้วนจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แม้จะดูแล้วอยู่อย่างง่ายๆ แต่กลับเก็บกวาดได้สะอาดสะอ้านมาก ไม่มีกลิ่นแปลกๆ เช่นที่ห้องทั่วไปมีเลย“มองพอหรือยัง มองพอแล้วก็เริ่มเถอะ” หูเฟิงนั่งลงบนเก้าอี้มีพนักพิงที่หน้า
