านแม้ คราวนี้พวกเราเสียเปรียบมากถึงเพียงนี้ ย่อมต้องจำบทเรียนนี้ไว้ ต่อไปอย่าได้หาเรื่องเด็กไป๋จื่อนั่นอีก วันนี้นางแม้กระทั่งดึงนายอำเภอมาเป็นพวกได้ หากพวกเราหาเรื่องนางอีก นั่นไม่เท่ากับแกว่งเท้าหาเสี้ยนหรือ”
หญิงชราเกลียดแค้นจนแทบจะกัดปากและฟันเหลืองๆ นางใช้ชีวิตมาจนมีอายุหลายสิบปี นับเป็นครั้งแรกที่ถูกตีหนักเช่นนี้ อีกทั้งยังถูกนางเด็กชั่วที่ตนตีมาตั้งแต่เล็กจนโตทำร้าย ไฟโทสะในใจของนางไม่มีทางสงบได้โดยสิ้นเชิง
ไป๋ต้าเป่าก็ประคองหลิวซื่อลุกขึ้นมาเช่นกัน ความโกรธเคืองของนางไม่ได้มากไปกว่าแม่สามี ในใจของนางคิดถึงเพียงหนึ่งร้อยตำลึงที่ไป๋จื่อถือไว้ในมือตอนจากไป
นั่นเป็นเงินหนึ่งร้อยตำลึงเชียวนะ!
หากยังไม่ได้แยกบ้าน หนึ่งร้อยตำลึงนี้ต้องเป็นของสกุลไป๋ แล้วยังต้องกังวลเรื่องเงินที่ต้าเป่าบอกว่าจะใช้แต่งงานอีกหรือ
นางเดินกะโผลกกะเผลกไปถึงข้างกายของหญิงชรา ก่อนจะกล่าวเสียงเบา “ท่านแม่ พวกเราไปขอสงบศึกกับไป๋จื่อและจ้าวหลานกันเถอะเจ้าค่ะ”
หญิงชราขมวดคิ้ว “ขอสงบศึก? ขอสงบศึกอะไร”
