ตอนที่ 119 จีตั้นปิ่ง
เมิ่งหนานมองเหม่อ พลางชี้ไปที่องครักษ์จินที่ปากมันแผล่บ “จะ…เจ้า…”
องครักษ์จินหัวเราะซื่อ “คุณชาย คราวนี้หมดแล้วจริงๆ…”
ทันใดนั้นในครัวพลันมีกลิ่นหอมยั่วยวนใจโชยออกมาอีกครั้ง หอมยิ่งนัก จนกระทั่งเขาดมไม่ออกว่าเป็นกลิ่นอะไร
ราวกับว่าถูกหนอนตะกละควบคุมจิตใจ เขายัดถ้วยเปล่าในมือใส่มือขององครักษ์จิน ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปในครัว
อีกฝ่ายรีบตามไปขวาง “คุณชาย สถานที่เช่นห้องครัวนั้น ด้วยฐานะของท่านเช่นนี้ จะเข้าไปไม่ได้นะขอรับ”
เมิ่งหนานไม่สนใจเขาโดยสิ้นเชิง มุ่งหน้าเข้าไปในห้องครัว เขาเห็นไป๋จื่อนำแผ่นแป้งทรงกลมสีเหลืองอร่ามแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากในกระทะ แล้ววางลงในจาน
ไป๋จื่อได้ยินเสียงฝีเท้า คิดว่าเป็นองครักษ์จิน จึงกล่าวโดยที่ไม่ได้หันกลับไปว่า “เติมฟืนเจ้าค่ะ ไฟอ่อนแล้ว”
เมิ่งหนานตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วไปถึงหน้าเตาอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็เก็บฟืนสองท่อนจากบนพื้นโยนเข้าไปในเตา
คราวนี้ไป๋จื่อถึงจะพบว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่องครักษ์จิน แต่เป็นเมิ่งหนาน
นางยิ้มกล่าว “ที่แท้เป็นใต้เท้าเมิ่ง ข้าว่าใต้เท้าเมิ่งคงจะไม่เคยเข้าครัวกระมัง”
เมิ่งหนานโยนฟืนอีกท่อนหนึ่งเข้าไปในเตา ก่อนจะผุดลุกขึ้นปัดเขม่าบนมือ “นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ตอนเด็กๆ ข้าเคยโดนท่านพ่อทำโทษให้เอาหน้าชิดกำแพง หากหิวกลางดึกก็จะเข้าไปหาของกินในห้องครัว”
มือที่กวนผงแป้งของนางหยุดชะงัก นึกถึงชาติก่อนของตนเอง บ้านเด็กกำพร้าแ
