รกหลังจากถูกพ่อแม่ทิ้งไป ด้วยเหตุผลต่างๆ นานา มีอยู่ช่วงหนึ่งนางแทบจะไม่ได้กินข้าวอิ่มท้องในทุกวัน ตกดึกหิวจนนอนไม่หลับ ก็เคยแอบเข้าไปหาของกินในครัวเช่นกัน
ครั้นถูกเจ้าของบ้านเด็กกำพร้าจับได้ นางจะถูกตีอย่างหนักเสียยกหนึ่ง จากนั้นเป็นต้นมา ไม่ว่านางจะหิวสักเพียงใด ก็ไม่กล้าเข้าไปหาของกินในครัวอีก
เด็กสาวเก็บความรู้สึกเจ็บปวดในดวงตาไป แล้วช้อนสายตามองเมิ่งหนาน ยิ้มกล่าวว่า “ที่แท้ใต้เท้าเมิ่งก็มีประสบการณ์เช่นนี้เหมือนกัน”
นางเทแป้งในชามลงไปในกระทะทีละน้อย แป้งไหลจากบนขอบกระทะสู่ด้านล่าง ครั้นถึงก้นแล้ว ก็จะเป็นจีตั้นปิ่งทรงกลมพอดิบพอดี
เมิ่งหนานมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น “นี่คืออะไรหรือ”
ไป๋จื่อนำแป้งไข่ไก่ขึ้นจากกระทะ วางใส่ในจาน พลางกล่าวเสียงเรียบ “นี่คือจีตั้นปิ่งเจ้าค่ะ เป็นสิ่งที่คนยากจนกินกัน”
“สิ่งของที่คนจนอย่างเจ้ากิน ดูแล้วน่าจะรสชาติดีกว่าสิ่งที่คนมีเงินอย่างพวกข้ากินเสียอีก” เมิ่งหนานยิ้ม
เด็กสาวเห็นเขาทำหน้าตะกละ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ท่าทางใต้เท้าเมิ่งจะรอไม่ไหวแล้ว ข้าจะม้วนให้ท่านแผ่นหนึ่งแล้วกันเจ้าค่ะ”
นางหยิบจีตั้นปิ่งมาแผ่นหนึ่ง ก่อนจะเติมหมูผักพริกที่เพิ่งผัดเสร็จลงไปด้านบนเล็กน้อย จากนั้นก็ม้วนแผ่นแป้ง สุดท้ายนางก็ส่งไปตรงหน้าของเมิ่งหนานพร้อมกับจาน “ลองชิมดูสิเจ้าคะ”
เมิ่งหนานรีบรับไป แป้งม้วนอาหาร เขาไม่เคนเห็นวิธีการกินเช่นนี้มาก่อนเลย
องครักษ์จินที่อยู่
