ข้างๆ เห็นเข้าก็รู้สึกอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง อยากให้ไป๋จื่อช่วยเขาม้วนสักแผ่นเช่นกัน ทว่าครั้นเห็นนางกำลังยุ่งอยู่ จึงลำบากใจที่จะเอ่ยปาก ได้แต่หยิบจานให้ตนเองหนึ่งใบ เลียนแบบท่าทางของนาง นำจีตั้นปิ่งมา แล้ววางหมูผัดพริกไว้ด้านบนเล็กน้อย เมื่อม้วนขึ้นมาก็เป็นอันเสร็จสิ้น
เขาแอบภูมิใจ ดูไปแล้วก็ง่ายทีเดียว
ขณะกำลังจะกิน เขากลับเห็นมือข้างหนึ่งยื่นออกมา ฉวยจานในมือของเขาไป ก่อนที่มือของเขาจะกลับมาหนักอึ้งในทันที จานกลับมาแล้ว แต่กลับเป็นเพียงจานเปล่า…
“คุณชาย ข้าก็หิวมากเช่นกัน…” เขากล่าวหน้าง้ำ
เมิ่งหนานไม่สนใจเขา ยกแป้งม้วนออกไปแล้ว ส่วนไป๋จื่อเริ่มทำอาหารอย่างอื่น นางทำจีตั้นปิ่งทั้งหมดสองแผ่นเท่านั้น เขาไม่ได้ชิมแม้กระทั่งรสชาติเลยด้วยซ้ำ…
“แม่นางไป๋ ทำแป้งไข่ไก่อีกแผ่นได้หรือไม่”
“แป้งหมดแล้วเจ้าค่ะ ครั้งหน้าเถิด”
“…”
……….
ตอนที่ 120 ไม่เกรงใจหกคนอยู่ที่โต๊ะ กับข้าวห้าอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่าง น้ำแกงซี่โครงหมูและข้าวโพดก่อนหน้านี้หมดเกลี้ยงแล้ว นางจึงต้มน้ำแกงไข่มาทดแทนผลสุดท้าย อาหารรวมถึงน้ำแกงไข่บนโต๊ะ นางนับรวมดูแล้วกินไปไม่ถึงห้าคำ ก็ถูกเมิ่งหนาน หูเฟิง และองครักษ์จินสามคนเก็บกวาดจนเกลี้ยง ราวกับว่าเป็นผีสางที่อดอยากในจานเหลือปลาผัดชิ้นสุดท้าย องครักษ์จินแย่งคีบขึ้นมา คิดอย่างชื่นมื่นว่าจะใส่เข้าไปในถ้วยของตนเองทว่าเมิ่งหนานกลับกระแอมเสียงหนึ่ง พลางมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “จินเสี่ยว
