อัน เจ้ายังกินไม่อิ่มหรือ”จินเสี่ยวอันพลันห่อไหล่ ยิ้มแห้งๆ “กะ กินอิ่มแล้วขอรับ ข้าจะให้…” เขายังพูดไม่ทันจบ ถ้วยของหูเฟิงก็ยื่นเข้ามา ตะเกียบในมืออีกข้างหนึ่งเคาะหลังมือของเขาเบาๆ องครักษ์จินพลันมือชา ปลาที่คีบไว้โดยตะเกียบร่วงลงใส่ถ้วยของหูเฟิง ‘พอดี’“ขอบคุณ!” หูเฟิงนำถ้วยวางตรงหน้าตนเอง ตาไม่มององครักษ์จินเลย เพียงขอบคุณเท่านั้น ทั้งยังส่งกลิ่นอายเย็นชาและห่างเหินสายหนึ่งออกมาด้วยองครักษ์จินมึนงงเล็กน้อย เนื้อที่กำลังจะเข้าปาก ลอยหายไปเช่นนี้หรือเมิ่งหนานถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะวางตะเกียบในมือลง จานบนโต๊ะสะอาดสะอ้านทั้งสิ้น เขายังอยากกินอีก ทว่าไม่มีอะไรเหลือแล้วใครใช้ให้เขาหัวช้า ทั้งยังมีท่าทางเฉื่อยชาเล่าไป๋จื่อกลืนข้าวในปากอย่างรวดเร็ว นางวางตะเกียบลงเช่นกัน ก่อนจะผุดลุกขึ้นไปหยิบถ่านไม้ก้อนหนึ่งที่หลังครัวมา แล้วจึงฉีกผ้าเก่าที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ใส่มาชิ้นหนึ่ง เพื่อเขียนใบสั่งยารักษาใบหน้าเปื่อยเน่าของเมิ่งหนาน“ใต้เท้าเมิ่ง ในบ้านไม่มีพู่กันและกระดาษ ใต้เท้ารับสิ่งนี้ไปแล้วกันเจ้าค่ะ”เมิ่งหนานรับชิ้นผ้าที่ไป๋จื่อส่งมาให้ เขามองตัวหนังสือบนนั้นอย่างละเอียด ลายมือชัดเจน นับได้เพียงว่าชัดเจนนักเขาพับชิ้นผ้าอย่างดี แล้วใส่เข้าไปในกระเป๋าแขนเสื้อ “ฝีมือทำอาหารของแม่นางไปยอดเยี่ยมนัก ความจริงแล้วข้าก็เคยกินของอร่อยมาไม่น้อย แต่อาหารที่แม่นางไป๋ กลับดีที่สุดที่ข้าเคยกิน”ไป๋จื่อยิ้มก
