ล่าว “หากใต้เท้าชอบกิน วันหน้าหากมีเวลาว่าง ก็มาได้อีกนะเจ้าคะ”เมิ่งหนานตาเป็นประกาย รีบพยักหน้า “เช่นนั้นก็ขอรับน้ำใจ ข้ากำลังกังวลว่าวันหน้าจะไม่มีโอกาสได้กินอาหารที่แม่นางไป๋ทำแล้ว ในเมื่อแม่นางไป๋มีน้ำใจเชื้อเชิญ เช่นนั้นก็ขอน้อมรับไว้”มีน้ำใจเชื้อเชิญ นางจำไม่ได้ว่าตนเองมีน้ำใจเชื้อเชิญตอนไหน เพียงแค่เกรงใจเท่านั้น…เขาช่างไม่เกรงใจเอาเสียเลยบัดนี้หูเฟิงกินปลาและข้าวในถ้วยหมดแล้ว เขาหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดมุมปากอย่างตั้งใจ ครั้นได้ยินบทสนทนาของไป๋จื่อและเมิ่งหนาน จู่ๆ เขาก็พูดแทรกขึ้นว่า “หากท่านจะมากินข้าว จำไว้ว่าต้องซื้อผักมาด้วย บนโลกนี้ไม่มีอาหารที่กินได้โดยไม่ต้องเสียอะไรหรอกนะ”เมิ่งหนานตะลึงงัน คำพูดสุดท้ายที่หูเฟิงพูดกับเขาช่าง…ไป๋จื่อและหูจ่างหลินส่งเมิ่งหนานและองครักษ์จินไป พวกนางมองรถม้าที่งดงามเหมาะสม แล้วมองม้าที่องครักษ์จินจูงอยู่ จู่ๆ ไป๋จื่อก็กล่าวว่า “ใต้เท้าเมิ่ง ท่านให้องครักษ์จินนั่งรถม้ากลับไปได้หรือไม่”“ทำไมหรือ” เมิ่งหนานไม่เข้าใจเด็กสาวชี้ม้าขององครักษ์จิน “ม้าตัวนี้ขายให้ข้าได้หรือไม่ ถึงแม้จะไม่มีม้าตัวนี้ พวกท่านก็กลับไปได้ กลับไปแล้วค่อยซื้ออีกสักตัว ส่วนม้าตัวนี้ขายให้ข้าเถิดเจ้าค่ะ”เมิ่งหนานยิ้มถาม “เจ้าอยากได้ม้าหรือ เอาไปทำอะไร”ไป๋จื่อกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “วันนี้ข้านั่งรถเทียมวัวไปที่ศาลาว่าการ ฟ้าเพิ่งสว่างก็ต้องออกเดินทางจากหมู่บ้านแล้ว ตอนนั้นเพิ่
