งยามเหม่าเท่านั้น แต่ตอนที่ข้าเร่งจากหมู่บ้านหวงถัวไปถึงจวนว่าการ กลับเป็นยามซื่อแล้ว รถเทียมวัวชักช้าและเสียเวลานัก ข้าจึงอยากซื้อม้าสักตัว แล้วค่อยขอให้ใครสักคนทำรถ วันหลังเข้าเมืองจะได้สบายขึ้นหน่อย”
ตอนที่ 120 ไม่เกรงใจ
หกคนอยู่ที่โต๊ะ กับข้าวห้าอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่าง น้ำแกงซี่โครงหมูและข้าวโพดก่อนหน้านี้หมดเกลี้ยงแล้ว นางจึงต้มน้ำแกงไข่มาทดแทน
ผลสุดท้าย อาหารรวมถึงน้ำแกงไข่บนโต๊ะ นางนับรวมดูแล้วกินไปไม่ถึงห้าคำ ก็ถูกเมิ่งหนาน หูเฟิง และองครักษ์จินสามคนเก็บกวาดจนเกลี้ยง ราวกับว่าเป็นผีสางที่อดอยาก
ในจานเหลือปลาผัดชิ้นสุดท้าย องครักษ์จินแย่งคีบขึ้นมา คิดอย่างชื่นมื่นว่าจะใส่เข้าไปในถ้วยของตนเอง
ทว่าเมิ่งหนานกลับกระแอมเสียงหนึ่ง พลางมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “จินเสี่ยวอัน เจ้ายังกินไม่อิ่มหรือ”
จินเสี่ยวอันพลันห่อไหล่ ยิ้มแห้งๆ “กะ กินอิ่มแล้วขอรับ ข้าจะให้…” เขายังพูดไม่ทันจบ ถ้วยของหูเฟิงก็ยื่นเข้ามา ตะเกียบในมืออีกข้างหนึ่งเคาะหลังมือของเขาเบาๆ องครักษ์จินพลันมือชา ปลาที่คีบไว้โดยตะเกียบร่วงลงใส่ถ้วยของหูเฟิง ‘พอดี’
“ขอบคุณ!” หูเฟิงนำถ้วยวางตรงหน้าตนเอง ตาไม่มององครักษ์จินเลย เพียงขอบคุณเท่านั้น ทั้งยังส่งกลิ่นอายเย็นชาและห่างเหินสายหนึ่งออกมาด้วย
องครักษ์จินมึนงงเล็กน้อย เนื้อที่กำลังจะเข้าปาก ลอยหายไปเช่นนี้หรือ
เมิ่งหนานถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะวางตะเกียบในมือลง จานบนโต๊ะสะอาดสะอ้
