ตอนที่ 115 รางวัลจากฮูหยินของนายอำเภอ
เมิ่งหนานมองแล้วก็ส่ายหน้า มิน่าเล่าคนสกุลไป๋ถึงทำเรื่องไร้ศีลธรรมเช่นนี้ได้ลง เพราะแต่ละคนเห็นแก่ตัวและเห็นแก่ได้นี่เอง
ดังคำกล่าวที่ว่า ‘ต้นสะพานไม่ตรง ปลายสะพานย่อมเอียง[1]’
ผู้ใหญ่อย่างหญิงชราเล่นลูกไม้เช่นนี้ ลูกหลานสืบต่อจากนางเหล่านี้จะมีดีได้อย่างไร
ลูกหลานสกุลอื่นมีแต่จะแย่งกันช่วยผู้ใหญ่รับความลำบาก แต่ลูกหลานสกุลไป๋กลับไม่มีใครยอมทำเช่นนั้นสักคน
เจ้าหน้าที่สองคนสั่งคนสกุลไป๋ให้นอนคว่ำหน้าทั้งหมด ทว่าไม่ได้นำไม้สำหรับลงโทษโดยเฉพาะมาด้วย จึงใช้ฝักดกระบี่ตรงเอวมาใช้แทน ฝักกระบี่ด้านนอกทำจากหนังสัตว์ ห่อด้วยแผ่นเหล็กและห่วงเหล็ก เมื่อตีลงบนเนื้อกายอ่อนนุ่มแล้ว เจ็บปวดยิ่งกว่าไม้โบยที่ทำจากไม้มากนัด
หญิงชราสกุลไป๋ถูกตีไปแล้วสิบไม้ แม้จะไม่ถึงกับเจ็บจนสลบไป แต่ก็เจ็บจนนางปวดเศียรเวียนเกล้า ไม่กล้าขยับร่างกาย เพราะเพียงแค่ขยับเล็กน้อยสักครั้ง ความเจ็บปวดบนบั้นท้ายนั้นก็ราวกับใช้มีดแหลมกรีดเนื้อของนางให้เปิดออกอย่างช้าๆ ก็ไม่ปาน
เสียงร้องน่าเวทนาภายในลานบ้านดังขึ้นไม่ขาดสาย ไป๋จื่อที่ยืนชมอยู่ข้างนอกลานบ้านรู้สึกเบิกบานใจนัก ในที่สุดก็ทำให้พวกเขาได้ลิ้มรสชาติเวลาถูกตีแล้ว
รสชาตินี้เป็นอย่างไร นางรู้ดียิ่งกว่าผู้ใดนัก ชาติก่อนของไป๋จื่อก็ถูกพวกเขาตีตายทั้งเป็นเช่นนี้
วันนี้แม้พวกเขาจะร้องโหยหวนอีกสักเพียงใด นางก็ไม่รู้สึกเห็นใจหรือสงสารแม้สัก
