นิด มีเพียงคำว่าสมควรและกรรมตามสนองจะมอบให้พวกเขาเท่านั้น
เมื่อการลงโทษเสร็จสิ้น เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนกลับไปยืนข้างหลังองครักษ์จิน ลำตัวของพวกเขายืดตรง ดูน่าเกรงขามและเย็นชาดังเดิม
เมิ่งหนานกล่าวกับคนสกุลไป๋ที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นว่า “วันนี้ข้าเพียงสั่งสอนพวกเจ้าเล็กน้อยเท่านั้น หวังว่าพวกเจ้าจะจำบทเรียนนี้ไว้ ความผิดเช่นเดียวกันนี้ ไม่อาจเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง”
หญิงชราเจ็บจนพูดไม่ออกแล้ว หน้าผากมีเหงื่อกาฬเย็นเยียบซึมออกมาไม่หยุด ทว่าก็ยังไม่กล้าไม่ตอบรับคำของใต้เท้าเมิ่ง นางเพียงพยักหน้าหงึกหงัก ร้องอืมๆ ไม่ขาดสาย
เมิ่งหนานกลับหลังหันด้วยความพอใจ ก่อนจะพูดกับองครักษ์จิน “เอาล่ะ ตัดสินคดีเสร็จแล้ว ร้อยตำลึงเงินนี้นำไปมอบให้แม่นางไป๋เถอะ นี่เป็นรางวัลที่ฮูหยินของท่านนายอำเภอมอบให้นาง”
ครั้นเมิ่งหนานพูดจบ คนสกุลไป๋ก็พากันเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง มององครักษ์จินนำถาดรองใส่หนึ่งร้อยตำลึงเงินส่งให้ไป๋จื่อตาปริบๆ
นี่มันเรื่องอะไรกัน ฮูหยินของท่านนายอำเภอจะมองหนึ่งร้อยตำลึงเงินให้ไป๋จื่อโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร
พวกชาวบ้านต่างก็อิจฉาตาร้อน หนึ่งร้อยตำลึงเงินเชียวนะ ทั้งชีวิตนี้พวกเขาไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้เช่นกัน พวงเงินสีขาวแวววาววางอยู่เต็มถาดรองสีแดงนั้น ช่างล่อลวงให้คนต้องน้ำลายสอเสียจริง
ทุกคนล้วนอยากรู้นัก ว่าเหตุใดฮูหยินของท่านนายอำเภอเงินรางวัลกับไป๋จื่อมากขนาดนี้ บัดนี้ในใจของ
