ทุกคนเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง
ดังนั้นจึงมีคนหาญกล้าถามขึ้นว่า “จื่อยาโถว เหตุใดเจ้าถึงได้โชคดีนัก แม้แต่ฮูหยินของท่านนายอำเภอก็ให้รางวัลเจ้าด้วยหรือ”
ไป๋จื่อยังไม่ได้ตอบ องครักษ์จินที่ถือถาดรองเป็นคนพูดว่า “วันนี้แม่นางไป๋ช่วยชีวิตคุณชายน้อยของท่านนายอำเภอไว้ ฮูหยินซาบซึ้งในบุญคุณของแม่นางไป๋ จึงให้รางวัลหนึ่งร้อยตำลึงเงิน”
ที่แท้เพราะไป๋จื่อช่วยชีวิตคุณชายน้อยของท่านนายอำเภอไว้ มิน่าเล่าฮูหยินถึงได้เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เช่นนี้
ไป๋จื่อรับถาดรองที่องครักษ์จินยื่นมาให้ นางรู้ว่าเมิ่งหนานจงใจมอบหนึ่งร้อยตำลึงเงินให้นางต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน ทั้งให้ทุกคนรู้ที่มาของเงินนี้ และเป็นการบอกทุกคนกลายๆ ว่าไป๋จื่อผู้นี้เป็นผู้มีบุญคุณของท่านนายอำเภอ คนที่คิดจะรังแกนาง ต่อไปต้องไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน
แน่นอนว่าต้องการจะให้คนสกุลไป๋เห็นเป็นหลัก เพื่อให้พวกเขาล้มเลิกความคิดที่จะรังแกนาง และให้พวกเขารู้ว่าการเตะไป๋จื่อผู้นี้ออกจากสกุลไป๋ นับเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดเพียงใด ทั้งยังให้พวกเขาเสียใจและคับแค้นจนแทบขาดใจ
……….
ตอนที่ 116 ซาบซึ้งความซาบซึ้งในใจเพียงเล็กน้อยอาจจะไม่สำคัญอะไรสำหรับเมิ่งหนาน ทว่านางก็ยังคงซาบซึ้งในน้ำใจของเขาเรื่องบางเรื่องเขาไม่จำเป็นต้องทำโดยสิ้นเชิง แต่เขาก็ยังคงทำออกมาเรื่องสกุลไป๋จบลงแล้ว ละครก็ดูจบแล้ว พวกชาวบ้านพากันแยกบ้าน บางคนกลับไปทำอาการที่บ้าน บางคนลงที่ดินทำงาน ไม่น
