านก็เดินหายกันไปหมดเกลี้ยง บรรยากาศจอแจกลายเป็นเงียบสงบขึ้นมาเมิ่งหนานนำองครักษ์จินและเจ้าหน้าที่สองคนเดินออกมาจากในลานบ้านสกุลไป๋จ้าวหลานและไป๋จื่อก้าวเข้ามาขอบคุณ “ขอบคุณใต้เท้าที่ตรวจสอบอย่างชัดแจ้ง และคืนความยุติธรรมให้พวกข้าสองแม่ลูก”เมิ่งหนานโบกมือ “ไม่ต้องขอบคุณหรอก ข้ารับตำแหน่งก็เพื่อจัดการเรื่องราวต่างๆ ล้วนเป็นเรื่องที่ข้าควรทำ ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ” สายตาของเขามองไปที่ร่างของไป๋จื่อ ดวงตานอกผ้าคลุมสีดำเปล่งประกายเป็นพิเศษ“แม่นางไป๋ จำคำสัญญาของเจ้าได้หรือไม่”ไป๋จื่อยิ้มจาง “ย่อมไม่กล้าลืมเจ้าค่ะ” นางเงยหน้ามองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า มันค่อยๆ ลอยสู่กึ่งกลาง ครั้นเห็นว่าใกล้เที่ยงวันแล้ว นางจึงกล่าวว่า “สายแล้ว พวกใต้เท้าอยู่กินข้าวที่นี่เถิดเจ้าค่ะ”สีหน้าของเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนไม่ค่อยยินดีนัก ในหมู่บ้านยากจนเช่นนี้ จะมีของอร่อยอะไรเล่า หากรีบกลับไปตอนนี้ ก็เป็นเวลาที่ในเมืองกำลังคึกคักพอดีเมิ่งหนานกันไปกล่าวกับเจ้าหน้าที่สองคน “พวกเจ้ากลับก่อนเถอะ ข้ากับองครักษ์จินจะอยู่ต่อ ยังมีเรื่องต้องถามแม่นางไป๋อีกเล็กน้อย”เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนย่อมขอให้เป็นเช่นนั้น พวกเขารีบบอกลา ด้วยกลัวว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียว จะถูกใต้เท้ารั้งไว้กินข้าว พวกเขาไม่อยากกินอาหารหยาบจืดชืดเช่นนั้นในหมู่บ้านยากจนแห่งนี้สายตาของเมิ่งหนานมองไปยังหูเฟิง อีกฝ่ายหันหลังให้พวกเขา สายตาที่เหม่อมองไปไกลล้ำลึกนัก“เขา
