ตอนที่ 105 เมิ่งหนาน
องครักษ์จินยังอยากกล่าวต่อ ส่วนไป๋จื่อไม่รู้ว่าสมองบิดเบี้ยวไปแล้วหรือไม่ นางพูดแทรกขึ้นมาอย่างอวดดี “เช่นนั้นท่านหมอก็เป็นหมอกำมะลอจริงๆ”
องครักษ์จินถลึงตามองไป๋จื่ออย่างดุดันทันที “เจ้าจะรู้อะไร ใต้เท้ากำลังพูด เจ้าพูดแทรกได้หรือ”
ชายหนุ่มกลับสนอกสนใจที่จู่ๆ ไป๋จื่อก็พูดแทรกขึ้นมา เขาดันองครักษ์จินไปข้างหนึ่ง ก่อนจะกล่าวกับไป๋จื่อ “ไหนลองพูดสิ”
ไป๋จื่อยิ้มจาง เมื่อกล่าวถึงวิชาแพทย์ นางกลายเป็นคนสุขุมใจเย็นมากขึ้นในทันที
“ใบหน้าของใต้เท้าเป็นแผลพุพอง อย่างน้อยต้องรออีกครึ่งเดือนกระมัง”
เขาเลิกคิ้ว ไม่ได้ว่ากล่าว สายตายังคงจ้องมองนาง
เด็กสาวรู้ว่าตนเองพูดถูกแล้ว จึงพูดต่ออีกว่า “ยาที่ท่านหมอออกให้ท่าน แม้จะไม่ได้มีปัญหาอะไร ไม่ได้ทำให้อาการป่วยของท่านสาหัสขึ้น แต่ก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาอาการของท่านสักเท่าไร พูดตามตรงนะเจ้าคะ ยาที่ท่านหมอออกให้ รักษาอาการของท่านไม่ได้โดยสิ้นเชิง”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าท่านหมอออกยาอะไรให้ข้า” เขาถาม
นางกล่าวพร้อมยิ้มเล็กน้อย “ที่มุมกำแพงในลานมีกากสมุนไพรอยู่กองหนึ่ง นั่นเป็นยาที่ท่านใช้กิน ส่วนยาที่ท่านทาลงบนใบหน้า แม้ในเรือนจะมีควันหอมเข้มข้น ทว่ายังคงปิดบังกลิ่นขี้ผึ้งและกลิ่นผิวหนังเปื่อยบนใบหน้าของท่านไม่ได้ ข้าดมครั้งเดียวก็รู้แล้วเจ้าค่ะ”
ใบหน้าของชายหนุ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อย แววขบขันในดวงตาฉายชัด “พูดได้เช่นนี้ เจ้าก็เป็นหมอหรือ” ข
