ณะพูด เขาจงใจใช้สายตามองนางอยู่สองรอบ เด็กสาวตัวเล็กเช่นนี้ อย่างมากก็อายุสิบสองสิบสามปีกระมัง ผิวหน้าแห้งและเหลือง มองเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่าเป็นเด็กยากจน เกรงว่าจะไม่ได้เข้าโรงเรียน แล้วจะเป็นวิชาแพทย์ได้อย่างไร
แม้จะไม่เชื่อ แต่เขาก็รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้น่าสนใจนัก “ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อนะ แต่ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ เจ้ายังไม่ได้พูดอะไรที่น่าเชื่อถือออกมาเลย”
ไป๋จื่อยกยิ้ม หากต้องการคำพูดที่น่าเชื่อถือก็ไม่ง่าย
“ใบหน้าของใต้เท้าพุพอง เกรงว่าจะไม่ใช่โรค แต่ถูกพิษ เป็นแมลงพิษที่ดูดเลือดคนโดยเฉพาะ แมงมุมผีดูดเลือด ข้าพูดถูกต้องหรือไม่”
สีหน้าขององครักษ์จินเปลี่ยนไปเล็กน้อย มือที่อยู่ข้างลำดับจับด้ามกระบี่ตรงเอวในทันที “เจ้าเป็นใคร เจ้ารู้ได้อย่างไร”
ใบหน้าของไป๋จื่อยังคงราบเรียบ “ข้าบอกตั้งแต่ต้นแล้ว ว่าข้าดมกลิ่นครั้งเดียวก็รู้ แต่พวกท่านไม่เชื่อ”
ชายหนุ่มโบกมือให้องครักษ์จิน “อย่าวู่วาม แค่แม่นางน้อยคนหนึ่ง เจ้าทำได้ลงหรือ”
ใบหน้าขององครักษ์จินแดงระเรื่อ ตั้งแต่เด็กสาวคนนี้เข้าประตูมา เขาก็รู้ว่านางไม่เป็นวรยุทธ์ ต่อหน้าคุณชายและเขา นางไม่มีแรงสังหารหรือทำให้พวกเขาบาดเจ็บโดยสิ้นเชิง
“พูดเช่นนี้ เจ้ารักษาข้าได้หรือไม่” ชายหนุ่มถาม
ไป๋จื่อยักไหล่ “ได้น่ะได้ เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่ว่าง ต้องรอจัดการเรื่องวุ่นวายในบ้านข้าเสียก่อน ข้าถึงจะมีกะใจรักษาให้เจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มหลุดหัวเราะ ก่อนจะชี้ไป
