ที่ไป๋จื่อ “เด็กคนนี้ช่างไม่เกรงใจเสียจริง ดี ข้าจะไปหมู่บ้านหวงถัวกับเจ้า เพื่อตัดสินคดีนี้ให้กับเจ้าสักครั้ง”
“ขอบคุณใต้เท้า” ไป๋จื่อรีบคำนับเขา
“ข้าสกุลเมิ่ง เมิ่งเช่นเดียวกับเมิ่งจื่อ[1]” ชายหนุ่มกล่าว
ไป๋จื่อยิ้มตอบ “ข้าสกุลไป๋ ไป๋ที่มาจากคำว่าขาวดำ ไป๋จื่อเจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มกล่าวกลั้วหัวเราะ “ข้าไม่ได้ถามว่าเจ้าชื่ออะไร”
“ได้มาแล้วไม่ตอบแทน เช่นนั้นไร้มารยาทนัก!” ไป๋จื่อหัวเราะเช่นเดียวกัน
บัดนี้ชายหนุ่มรู้สึกเบิกบานใจยิ่ง เด็กสาวผู้นี้น่าสนใจเสียจริง
องครักษ์จินพลอยหัวเราะขึ้นมาด้วย นานมาแล้วที่ไม่ได้เห็นคุณชายเบิกบานใจเช่นนี้
ทั้งสามคนออกจากศาลสกุลเมิ่ง ขณะกำลังจะออกไปข้างนอกกับไป๋จื่อ สาวใช้จากในลานคนหนึ่งก็วิ่งมาจากข้างนอกอย่างรีบร้อน วิ่งจนเหงื่อกาฬเต็มหน้าผาก บดบังดวงตา แม้แต่ทางมีคนเดินอยู่ก็มองเห็นไม่ชัดเจน เข้ามาชนไป๋จื่อจนล้มลงไปกับพื้น
……….
ตอนที่ 106 คุณชายของนายอำเภอองครักษ์จินประคองไป๋จื่อลุกขึ้น ก่อนจะหันหน้าไปตำหนิสาวใช้นางนั้น “เดินอย่างไรกัน รีบไปเกิดใหม่รึ”สาวใช้นางนั้นหน้าซีดเผือด เสียงพูดสั่นเครือ “อะ องครักษ์จิน คุณชายน้อยกินลูกพุทราไม่ระวังจึงติดคอเข้า ทุบหลังอย่างไรก็ไม่คายออกมา บัดนี้ใบหน้าเป็นสีม่วงไปหมด ใต้เท้าให้ข้าไปตามหมอ ถึงได้รีบร้อนเช่นนี้…”เมื่อไป๋จื่อได้ยินดังนั้น หัวใจนางก็รู้สึกร้อนรนไปด้วย นางรีบถามว่า “คุณชายน้อยของเจ้าอยู่ที่ใด รีบพาข้าไป
