เร็ว”สาวใช้พลันตะลึงงัน ไม่รู้ว่าควรตอบนางว่าอย่างไรเมิ่งหนานบอกกับสาวใช้ว่า “แม่นางผู้นี้รู้วิชาแพทย์ พานางไปสิ”สาวใช้ดีใจยิ่งนัก ยังไม่ทันออกจากจวนก็พบหมอเสียแล้ว สวรรค์คุ้มครองจริงๆนางรีบนำไป๋จื่อเข้าไปด้านในลานบ้าน ส่วนเมิ่งหนานและองครักษ์จินก็ตามเข้าไปด้วยเมิ่งหนานกล่าวในใจ ‘เด็กคนนี้ปากเก่ง ไม่รู้ว่าจะมีฝีมือจริงหรือไม่ ถือโอกาสนี้ดูสักหน่อยพอดี’ตอนนี้ภายในลานบ้านวุ่นวายไปหมด ได้ยินเพียงเสียงร้องระงมของสตรี“ใต้เท้า คุณชายน้อยหายใจไม่ออก ใบหน้าม่วงไปหมด จะทำอย่างไรดี จะทำอย่างไรดี” แม่นมคุกเข่าต่อหน้านายอำเภอ มองเด็กคนหนึ่งถูกใต้เท้านายอำเภอกอดอยู่ในอกอย่างทำอะไรไม่ถูกเด็กชายไม่หายใจ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงอย่างยิ่ง มือเล็กคาอยู่ที่คอของตนเอง เสียงที่เบาบางและเจ็บปวดดังออกมาจากในลำคอของเขานายอำเภอทุบหลังของเด็กชายอย่างแรง ทว่าลูกพุทรานั้นกลับไม่ออกมาไป๋จื่อพุ่งเข้าไปข้างหน้า แย่งเด็กชายมาจากในอกของเขา สองมือรัดตรงเอวของเด็กชาย มือทั้งซ้ายและขวากำเป็นหมัด กดลงตรงตำแหน่งลิ้นปี่ กระแทกช่วงท้องจากด้านในขึ้นสู่ด้านบนอย่างรวดเร็วซ้ำไปมาฝ่ายนายอำเภอไม่รู้จักไป๋จื่อ ครั้นเห็นนางปฏิบัติต่อบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างป่าเถื่อนเช่นนี้ เขาพลันโมโหจนต่อว่าออกมา “เด็กจากที่ไหน ยังไม่รีบปล่อยคุณชายอีก”สาวใช้ที่พาไป๋จื่อมากล่าวกับใต้เท้านายอำเภอ “ใต้เท้า นางบอกว่านางเป็นหมอเจ้าค่ะ ข้าเป็นคนพาน
