างมาเอง” จู่ๆ สาวใช้ก็รู้สึกเสียใจภายหลังขึ้นมา เมื่อครู่นางร้อนใจจนหน้ามืดตามัว เด็กสาวตัวเล็กเช่นนี้ จะเป็นหมอได้อย่างไรใต้เท้านายอำเภอก็ไม่เชื่อเช่นกัน เขาถลึงตามองสาวใช้อย่างดุร้าย ขณะกำลังจะเข้าไปแย่งบุตรชาย กลับเห็นบุตรชายที่อ้าปากอยู่ตลอดคายเม็ดพุทราหนาเท่านิ้วก้อยออกมาดัง ‘พรวด’เด็กชายน่าจะตกใจกลัว หลังจากตะลึงลานอยู่ครู่หนึ่ง เสียงร้องไห้จ้าก็ดังขึ้น ทั้งยังดังกังวานอย่างยิ่งไป๋จื่อยิ้มกล่าว “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ” นางวางเด็กชายลง ก่อนที่สาวใช้จะพาเด็กชายไปตรงหน้านายอำเภอในทันทีนายอำเภอเห็นบุตรชายหายดีแล้ว ก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง จูงบุตรชายกล่าวถามอยู่เนิ่นนาน เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ เขาถึงจะทอดสายตามองไปยังไป๋จื่อ “เจ้าเป็นหมอจริงๆ หรือ”ไป๋จื่อส่ายหน้า “ยังเรียกว่าหมอไม่ได้เจ้าค่ะ เพียงรู้วิชาแพทย์ที่ช่วยชีวิตอย่างเร่งด่วนจำนวนหนึ่งพอดี สวรรค์ทรงโปรดคุณชายแท้ๆ ถึงทำให้ข้าได้พบโดยบังเอิญ ได้ช่วยใต้เท้าและคุณชาย ถือเป็นโชคดีครั้งใหญ่ของข้า”รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งหนานค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เด็กสาวคนนี้ใช้ได้เลย นางมีฝีมือดังปากว่าบนใบหน้าของนายอำเภอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ก่อนหน้านี้ข้าสงสัยแม่นาง เป็นข้าเองที่มีความรู้แค่หางอึ่ง แม่นางชื่อแซ่ว่าอะไร บ้านอยู่ที่ใดหรือ”“เรียนใต้เท้า ข้าชื่อไป๋จื่อ เป็นคนของหมู่บ้านหวงถัว วันนี้มาร้องเรียนที่ศาลาว่าการเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อก
