ิ่นนาน เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ เขาถึงจะทอดสายตามองไปยังไป๋จื่อ “เจ้าเป็นหมอจริงๆ หรือ”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ยังเรียกว่าหมอไม่ได้เจ้าค่ะ เพียงรู้วิชาแพทย์ที่ช่วยชีวิตอย่างเร่งด่วนจำนวนหนึ่งพอดี สวรรค์ทรงโปรดคุณชายแท้ๆ ถึงทำให้ข้าได้พบโดยบังเอิญ ได้ช่วยใต้เท้าและคุณชาย ถือเป็นโชคดีครั้งใหญ่ของข้า”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งหนานค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เด็กสาวคนนี้ใช้ได้เลย นางมีฝีมือดังปากว่า
บนใบหน้าของนายอำเภอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ก่อนหน้านี้ข้าสงสัยแม่นาง เป็นข้าเองที่มีความรู้แค่หางอึ่ง แม่นางชื่อแซ่ว่าอะไร บ้านอยู่ที่ใดหรือ”
“เรียนใต้เท้า ข้าชื่อไป๋จื่อ เป็นคนของหมู่บ้านหวงถัว วันนี้มาร้องเรียนที่ศาลาว่าการเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อกล่าวตอบ
ฝ่ายนายอำเภอเลิกคิ้ว “เอ๋ เจ้ามาร้องเรียนหรือ” คราวนี้นางถึงพบว่ามีเงาร่างสูงใหญ่สองสายยืนอยู่ข้างหลังสาวใช้หลายคน
[1] เมิ่งจื่อ หรือ เม่งจื๊อ ชื่อนักปราชญ์ชาวจีน
[1] เมิ่งจื่อ หรือ เม่งจื๊อ ชื่อนักปราชญ์ชาวจีน
