ยไม่หายใจ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงอย่างยิ่ง มือเล็กคาอยู่ที่คอของตนเอง เสียงที่เบาบางและเจ็บปวดดังออกมาจากในลำคอของเขา
นายอำเภอทุบหลังของเด็กชายอย่างแรง ทว่าลูกพุทรานั้นกลับไม่ออกมา
ไป๋จื่อพุ่งเข้าไปข้างหน้า แย่งเด็กชายมาจากในอกของเขา สองมือรัดตรงเอวของเด็กชาย มือทั้งซ้ายและขวากำเป็นหมัด กดลงตรงตำแหน่งลิ้นปี่ กระแทกช่วงท้องจากด้านในขึ้นสู่ด้านบนอย่างรวดเร็วซ้ำไปมา
ฝ่ายนายอำเภอไม่รู้จักไป๋จื่อ ครั้นเห็นนางปฏิบัติต่อบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างป่าเถื่อนเช่นนี้ เขาพลันโมโหจนต่อว่าออกมา “เด็กจากที่ไหน ยังไม่รีบปล่อยคุณชายอีก”
สาวใช้ที่พาไป๋จื่อมากล่าวกับใต้เท้านายอำเภอ “ใต้เท้า นางบอกว่านางเป็นหมอเจ้าค่ะ ข้าเป็นคนพานางมาเอง” จู่ๆ สาวใช้ก็รู้สึกเสียใจภายหลังขึ้นมา เมื่อครู่นางร้อนใจจนหน้ามืดตามัว เด็กสาวตัวเล็กเช่นนี้ จะเป็นหมอได้อย่างไร
ใต้เท้านายอำเภอก็ไม่เชื่อเช่นกัน เขาถลึงตามองสาวใช้อย่างดุร้าย ขณะกำลังจะเข้าไปแย่งบุตรชาย กลับเห็นบุตรชายที่อ้าปากอยู่ตลอดคายเม็ดพุทราหนาเท่านิ้วก้อยออกมาดัง ‘พรวด’
เด็กชายน่าจะตกใจกลัว หลังจากตะลึงลานอยู่ครู่หนึ่ง เสียงร้องไห้จ้าก็ดังขึ้น ทั้งยังดังกังวานอย่างยิ่ง
ไป๋จื่อยิ้มกล่าว “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ” นางวางเด็กชายลง ก่อนที่สาวใช้จะพาเด็กชายไปตรงหน้านายอำเภอในทันที
นายอำเภอเห็นบุตรชายหายดีแล้ว ก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง จูงบุตรชายกล่าวถามอยู่เน
