ตอนที่ 97 ซื้อเข็ม
ไป๋จื่อบอกให้เจ้าของร้านห่อเสื้อผ้า พลางยิ้มกล่าว “ไม่ว่าจะเป็นเงินเท่าไร ท่านชอบก็พอแล้ว”
แม้จ้าวหลานจะรู้สึกเสียดายเงิน ทว่าถึงอย่างไรก็เป็นความกตัญญูของบุตรสาว สุดท้ายนางก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงมองเจ้าของร้านห่อเสื้อผ้าหลายชุดอย่างดีด้วยความเบิกบาน ก่อนจะส่งให้จื่อจื่อเอ๋อร์ “แม่นาง เสื้อผ้าสี่ชุด ทั้งหมดสองตำลึงกับสามเหวิน”
ไป๋จื่อไม่ได้ต่อรองราคา นับสองตำลึงและสามเหวินส่งให้เจ้าของร้านไป
เดิมทีเจ้าของร้านคิดว่าเด็กสาวที่แต่งกายมอซอ แม้กระทั่งพูดได้ว่าขาดวิ่น จะตกใจจนสะดุ้งเพราะราคา ทว่าคิดไม่ถึงเลย เด็กสาวกลับจ่ายเงินให้เขาอย่างใจกว้าง ทั้งยังไม่ต่อราคาแม้สักนิด บนใบหน้าของเขาจึงปรากฏรอยยิ้มในทันที แตกต่างกับรอยยิ้มจอมปลอมก่อนหน้านี้นัก
“แม่นาง ร้านของข้านำเข้าผ้าคลุมหน้าอย่างดีมาใหม่จำนวนหนึ่ง เหมาะใช้สำหรับใส่กับกระโปรงในฤดูร้อนที่สุด อยากจะดูหน่อยหรือไม่”
เด็กสาวโบกมือ “พวกข้าอาศัยอยู่กลางเขา ลงดินทำงานทั้งวัน ซื้อกระโปรงพร้อมผ้าคลุมหน้าพรรค์นั้นก็ไม่ได้ใส่ ทั้งยังไม่สะดวก ขอบคุณท่านเจ้าของร้านมากเจ้าค่ะ ทว่าต่อไปหากพวกข้าไม่ทำไร่ทำนาแล้ว ค่อยมาซื้อชุดกระโปรงผ้าคลุมหน้านี้กับท่านแล้วกัน”
ไป๋จื่อพูดจาอย่างเปิดเผย ครั้นกล่าวว่าตนเองเป็นเด็กสาวกลางป่าเขา ยิ่งไม่มีความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเลยสักนิด ราวกับว่าในสายตาของนาง การทำไร่ทำนาไม่ได้ต่ำต้อยไปกว่าคนร่ำรวยในเ
