หยางซื่อเกินกล่าว “ใครเป็นคนพูด? เรื่องนี้คนหมู่บ้านหวงถัวของพวกเจ้าล้วนลือกันไปทั่ว ทั้งยังลือไปถึงหมู่บ้านไป๋หยางของพวกข้าแล้วด้วย เจ้ายังจะกล้าปฏิเสธอีกหรือ? เห็นข้าหยางซื่อเกินเป็นคนที่รังแกง่ายหรืออย่างไร?” เขาพูดพลางถกแขนเสื้อข้างซ้ายและขวาขึ้น เผยให้เห็นแขนแข็งแรงของเขา
เขาเป็นช่างก่ออิฐ ปกติแล้วเขาจะขึ้นโครงสิ่งก่อสร้างให้กับผู้อื่น ทำงานหนักใช้แรงทั้งวัน มักจะถกแขนเสื้อขึ้นเสมอ พอจะมองออกได้ว่าเขามีพลังกำลังมากทีเดียว
หญิงชราสกุลไป๋มีชีวิตมาจนถึงป่านนี้ ก็ไม่ได้อยู่ไปวันๆ เช่นกัน ไหนเลยจะตกใจกลัวเพราะหยางซื่อเกินได้ง่ายๆ นางขึ้นเสียงกล่าวว่า “เจ้าช่างทำให้ข้าหวาดกลัวเสียเหลือเกินนะ ที่นี่คือหมู่บ้านหวงถัว ไม่ใช่หมู่บ้านไป๋หยางของพวกเจ้า พวกเจ้าจะมาใช้กำลังป่าเถื่อนที่นี่ไม่ได้”
“ข้ามาใช้กำลังป่าเถื่อน? ดี ข้าหยางซื่อเกิน วันนี้จะทำให้เจ้ารู้สักหน่อย ว่าอะไรเรียกว่าใช้กำลังป่าเถื่อน” เขาโมโหเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน แม้จะเคยถูกหลอกมาแล้วหลายครั้ง ทว่าครั้งนี้นับเป็นการตีแสกหน้าเขาโดยแท้
“พี่น้องทั้งหลาย ทุบทำลาย” เขาถือกระบองพุ่งเข้าไปในเรือนก่อน เห็นข้าวของเข้าก็ทุบ ไม่ปล่อยสิ่งใดเหลือไว้
ตามมาด้วยชายอกสามศอกอีกเจ็ดแปดคน พวกเขาก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน ยกกระบองขึ้นทุบทำลายในเรือนไปทั่ว แม้แต่ประตูใหญ่ก็ไม่เว้น ดึงลงมาทุบจนไม่เหลือซาก
