หญิงชราร้อนใจจนต้องกระทืบเท้า นางไม่กล้าเข้าไปใกล้ ในมือคนเหล่านี้ล้วนถืออาวุธ หากนางบุ่มบ่ามเข้าไป คงจะต้องถูกตีอย่างหนักเป็นแน่
นางกล่าวกับไป๋เสี่ยวเฟิงที่ตะลึงลานอยู่ข้างๆ “เสี่ยวเฟิง เร็วเขา ไปเรียกหัวหน้าหมู่บ้านมา บอกว่ามีอันธพาลจากนอกหมู่บ้านมาฆ่าคนเผาไฟแล้ว”
ไป๋เสี่ยวเฟิงพยักหน้ารับ ก่อนจะพุ่งตัวออกไป แม้เจ้ารองและเจ้าใหญ่จะเป็นผู้ชายตัวใหญ่ ทว่าคนหนึ่งมือหักทั้งสองข้าง คนหนึ่งปอดแหกเสียยิ่งกว่าอะไร ไหนเลยจะกล้าเข้าไปพูดจาด้วยเหตุผล ทำได้เพียงยืนมองอยู่ข้างๆ เท่านั้น ในปากพูดพร่ำบอกให้พวกเขาค่อยพูดค่อยจา อย่าได้ทำลายข้าวของอีกเลย แต่เสียงเหล่านี้กลับถูกกลบด้วยเสียงดังลั่นของการทุบข้าวของเสียหมด
จ้าวหลานคิดจะออกไปดูสถานการณ์ ทว่าไป๋จื่อกลับรั้งไว้ “ท่านแม่ ตอนนี้พวกเราออกไปไม่ได้นะเจ้าคะ ยายแก่นั่นอาจจะพูดอะไรไม่น่าฟังอีกก็ได้ รออีกหน่อย อีกเดี๋ยวนางก็จะเรียกพวกเราออกไปเอง หากไม่เหนือความคาดหมาย วันนี้พวกเราจะได้ออกจากทะเลแห่งความทุกข์ทนเสียที”
“เจ้าพูดจริงหรือ?” จ้าวหลานตาเป็นประกาย
ไป๋จื่อยิ้มพลางพยักหน้า “จริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าเคยหลอกท่านตั้งแต่เมื่อใดกัน”
