ครั้นเห็นสายตาเย็นเยียบนั้น หลิวซื่อเพียงรู้สึกหนาวสันหลังวาบ อดไม่ได้ที่จะถอยร่างไปด้านหลังก้าวหนึ่ง เมื่อนึกถึงท่าทางยามไป๋จื่อโหดร้าย นางก็ถอยไปอีกก้าวหนึ่ง ก้าวนี้ไปถึงราวประตูเรือนไม้พอดิบพอดี ร่างของนางจึงหงายหลังล้มออกไปอย่างควบคุมไม่อยู่ ตรงบั้นเอวทับหินก้อนหนึ่ง เจ็บจนนางต้องร้องเรียกมารดาออกมา
ไป๋ต้าเป่าและไป๋เสี่ยวเฟิงยืนแคะฟันอยู่ในลานบ้าน พวกเขาเห็นหลิวซื่อล้มออกมาจากในเรือนไม้ จึงรีบเข้าไปประคองผู้เป็นแม่ให้ลุกขึ้น ฝ่ายไป๋ต้าเป่าชี้หน้าไป๋จื่อ “นางเด็กน่าตาย เจ้ากล้าตีคนหรือ?”
เด็กสาวยักไหล่ สีหน้าราวกับว่าไร้ความผิด “ใส่ร้ายข้าเกินไปแล้ว ข้ายืนอยู่ตรงนี้ไม่ได้ขยับสักนิด เป็นท่านป้าสะใภ้ใหญ่ต่างหากที่ล้มเอง ไม่เชื่อเจ้าก็ถามนางดู”
หลิวซื่อไหนเลยจะเป็นคนที่พูดจาตามความจริง เมื่อเห็นบุตรชายทั้งสองคนอยู่ด้วย จึงคิดจะอาศัยมือของพวกเขาสั่งสอนเด็กน่าตายผู้นี้สักหน่อย “เจ้าเป็นคนผลักข้าแท้ๆ เป็นอย่างไรไป กล้าทำไม่กล้ายอมรับหรือ?”
ไป๋จื่อแค่นหัวเราะ “ใครพูดโกหก ผู้นั้นจะต้องถูกฟ้าผ่า ไม่ว่าผู้ใดย่อมไม่ตายดี ลูกชายก็จะพบกับหายนะไปด้วย ตายอย่างไร้ศพกันทั้งหมด ท่านกล้าสาบานหรือไม่?”
