ตอนที่ 77 วันที่ดี
ไม่ว่าอย่างไร กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อกระต่ายก็ทำให้คนได้กลิ่นเคลิบเคลิ้ม ความอยากอาหารเพิ่มขึ้นอย่างมากแล้ว
นางแม้กระทั่งได้ยินเสียงคนข้างนอกกำแพงลานบ้านร้องโอดโอย กล่าวว่าไม่รู้บ้านใดทำอาหาร หอมเตะจมูกไปหมดแล้ว
ไป๋จื่อตักเนื้อกระต่ายในกระทะขึ้นมาทั้งหมด จากนั้นก็ใส่ลงในชามกระเบื้องขนาดใหญ่ที่สุดในห้องครัวจนเต็ม
ข้าวสารที่หุงอยู่บนเตาเล็กด้านข้างก็สุกดีแล้ว ไป๋จื่อและหูเฟิง คนหนึ่งยกกับ คนหนึ่งยกข้าว ท่านลุงหูและจ้าวหลานนั่งคุยกัน รอกินข้าวข้าวอยู่ในโถงเรือน ภาพเช่นนี้คล้ายกับครอบครัวหนึ่งจริงๆ พ่อแม่พร้อมหน้า ลูกชายและลูกสาวเพียบพร้อม
ท่านลุงหูนึกถึงภรรยาและบุตรชายที่จากไปแล้ว ในใจรู้สึกเจ็บปวดระคนยินดี สวรรค์ดีต่อเขายิ่งนัก ให้เขาได้พบกับหูเฟิง ในที่สุดบั้นปลายชีวิตของเขาก็ไม่ต้องแก่ตายเพียงลำพัง
จ้าวหลานเห็นข้าวสวยชามหนึ่งในมือของบุตรสาว จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “จื่อเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าไม่ต้มโจ๊กเล่า”
ไป๋จื่อวางข้าวสวยในมือลง ยิ้มพลางกล่าว “ท่านแม่ ตอนนี้พวกเราไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว วันนี้ท่านหมอลู่กลับมา จะต้องนำเงินขายโสมกลับมาให้พวกเราแน่ ต่อจากนี้พวกเราจะกินแต่ข้าวสวย ไม่กินน้ำแกงข้าวแล้วเจ้าค่ะ”
ผู้เป็นแม่หัวเราะเพราะการหยอกเย้าของเด็กสาว “เจ้าน่ะ เรื่องยังไม่เกิดขึ้นเลย ก็ปักใจเชื่อไปเช่นนี้เสียแล้ว หากวันนี้ท่านหมอลู่ไม่ได้นำเงินกลับมาให้เล่า เช่นนั้นพรุ่
