ตอนที่ 75 แบ่งให้ข้าครึ่งหนึ่ง
หญิงชราร้อนใจนัก นางยื่นมือไปหยิกแขนของเจ้ารองอย่างแรง “เจ้าไร้ประโยชน์เอง กลับมาโทษข้าหรือนี่ เจ้าไม่เคยคิดเลยหรือไร จ้าวหลานเป็นสตรีคนหนึ่ง เจ้าสามก็ไม่อยู่แล้ว นางจะอยู่ที่บ้านของพวกเราได้นานเท่าไรก็ไม่มีใครรู้ งานในที่ดินและที่นาเหล่านั้น ไม่ช้าก็เร็วพวกเจ้าย่อมต้องเป็นคนทำ จะพึ่งพาจ้าวหลานตลอดไปได้อย่างไร”
เจ้ารองมีสีหน้าไม่ยี่หระ ยิ้มกล่าวว่า “ท่านคิดมากเกินไป เจ้าสามของพวกเราจากไปเป็นสิบปีแล้ว จ้าวหลานเป็นหม้ายอาศัยในบ้านของพวกเราเป็นสิบปีแล้วเช่นกัน นั่นเพราะเหตุใด ก็เพราะนางเด็กไป๋จื่อผู้นั้น ขอเพียงจื่อยาโถวอยู่ที่บ้านของพวกเรา จ้าวหลานก็ไม่อาจไปไหนได้ ท่านไม่เข้าใจหรือไร”
หญิงชราชะงักงัน เจ้ารองวิเคราะห์ได้แตกฉานนัก แท้จริงแล้วจ้าวหลานอยู่ที่สกุลไป๋เพราะไป๋จื่อ แต่หากไป๋จื่อจากสกุลไป๋ไปแล้ว เช่นพวกนางส่งเด็กสาวไปยังหมู่บ้านไป๋หยาง เช่นนั้นแล้วจ้าวหลานก็คงไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป
นางกล่าวกับเจ้ารองว่า “ไป๋จื่ออายุสิบสองแล้ว อีกไม่เดือนก็จะอายุครบสิบสาม ถึงวัยที่จะออกเรือนได้แล้ว ช้าเร็วอย่างไรนางก็ต้องออกจากบ้านหลังนี้ไป”
“เรื่องที่นางจะแต่งให้คนอื่น ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ต้องเป็นคนจัดการ ท่านให้นางแต่ง นางถึงจะแต่งได้ หากท่านไม่ให้นางแต่ง นางก็แต่งออกไปไม่ได้ ง่ายดายนัก” เจ้ารองกล่าว
หญิงชราคิดถึงเงินที่เมื่อครู่ตนเพิ่งจะใส่ลงในหีบ จึงตับบทเสียเล
