ตอนที่ 73 แสงแรกอรุณ
“เวลาไม่ใช่ปัญหา สามปีแล้ว ข้าไม่ถือที่จะต้องรออีกสามปี” หูเฟิงกล่าว ขอเพียงฟื้นความทรงจำได้ ทำให้เขาเจออดีตของตนเอง ถึงจะมากกว่าสามปี เขาก็ยอมรอเช่นกัน
ไป๋จื่อโบกมือ “ไม่จำเป็นต้องถึงสามปีหรอก ตอนนี้ข้าบาดเจ็บไปทั้งตัว แรงกายยังไม่ฟื้นเต็มที่ ข้าคงฝืนทนฝังเข็มให้ไม่ได้ รออีกสักสองสามวันแผลบนร่างกายของข้าหายดีแล้ว แรงกายกลับมาแล้ว ก็เริ่มรักษาได้เลย สุดท้ายแล้วต้องดูว่าใช้เวลาฟื้นฟูเท่าไร ต้องดูว่าประสิทธิภาพการรักษาเป็นอย่างไร ตอนนี้ยังพูดยาก แต่ไม่ต้องใช้เวลานานถึงสามปีแน่นอน”
หูเฟิงพยักหน้า “ตกลง มีอะไรที่ข้าต้องทำ เจ้าบอกข้าได้เลย”
“แน่นอนว่ามีสิ่งที่เจ้าต้องทำ ข้าอยากหายาละลายเลือดอุดตัน เกรงว่าต้องไปที่ภูเขาลั่วอิง สถานที่เช่นนั้นหากไม่มีเจ้าอยู่ด้วย ไหนเลยข้าจะกล้าไป” ไป๋จื่อยิ้มพลางกล่าว
“ไม่มีปัญหา จะไปเมื่อไร บอกข้าสักคำก็พอ” เขาสีหน้าราบเรียบ ทว่าในดวงตากลับเปล่งประกาย ราวกับว่าบนเส้นทางข้างหน้าที่มืดมิดไม่เห็นปลายทาง จู่ๆ ก็ปรากฏแสงแรกอรุณขึ้น
นางเงยหน้ามองเขา สีหน้าจริงจังนัก “หูเฟิง เมื่อวานขอบคุณเจ้ามาก” ไม่ว่าเขาจะช่วยนางด้วยเหตุผลใด นางล้วนขอบคุณเขา ตอนที่นางลำบากที่สุด มีเพียงเขาที่ออกมากำบังอยู่เบื้องหน้านาง ราวกับภูเขาลูกใหญ่ลูกหนึ่งก็ไม่ปาน
หูเฟิงกวาดสายตามองนางอย่างเรียบเฉยครั้งหนึ่ง ก่อนจะมองเลยนางไป น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นเหนือศีรษะของนาง
