“ไม่ต้องขอบคุณข้า ข้าเพียงตอบแทนเจ้าล่วงหน้าก็เท่านั้น จำคำสัญญาของเจ้าไว้ก็พอ” เงาร่างของเขาหายไปจากห้องครัว ไม่รู้ว่าไปที่ใด
หลังจากหลิวซื่อไปที่หมู่บ้านไป๋หยางแล้ว ไม่นานนางก็พบครอบครัวที่ยอมจ่ายสิบตำลึงเงินเพื่อแต่งไป๋จื่อ
ชายผู้นั้นเป็นพ่อหม้าย มีนามว่าหยางซื่อเกิน อายุสี่สิบต้นๆ แม้จะไม่นับว่าแก่ ทว่าสำหรับไป๋จื่อแล้ว กลับเป็นอายุที่พอจะเป็นบิดาของนางได้เลยทีเดียว
อีกทั้งคนผู้นี้แต่งภรรยามาแล้วสามครั้ง พวกนางให้กำเนิดลูกสาวสามคน ภรรยาแต่ละคนล้วนถูกเขาตีตายในช่วงอยู่เดือนหลังจากคลอดลูกสาว
เขาขายลูกสาวไปแล้วสองคน และตีตายไปคนหนึ่ง
พูดได้ว่าหยางซื่อเกินเป็นตัวอย่างของบุรุษป่าเถื่อน
ยังมีตัวเลือกอื่นที่กว่านี้แท้ๆ ทว่าหลิวซื่อกลับเลือกหยางซื่อเกิน จิตใจของนางช่างชั่วช้านัก
หยางซื่อเกินผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ในใจของเขาอยากได้ลูกชายมาโดยตลอด ผู้ใดแต่งให้เขาแล้วให้กำเนิดลูกชายไม่ได้ เช่นนั้นก็นับว่าเป็นโชคร้ายอย่างใหญ่หลวง ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
หลิวซื่อนำเงินสินสอดสิบตำลึงเงินกลับบ้านด้วยความเบิกบานใจ ครั้นเข้าบ้านแล้วก็รีบล็อกกลอนจากด้านใน ด้วยกลัวว่าจู่ๆ นางเด็กน่าตายไป๋จื่อจะกลับมาได้ยินบทสนทนาของพวกนาง
หญิงชรามองเงินสิบตำลึงที่แวววับ นางพลันดีใจจนยิ้มไม่หุบ นับแล้วนับอีกอยู่หลายรอบ มือซ้ายลูบไปมา ขาดก็แต่เพียงแลบลิ้นออกมาเลียสักครั้ง
“ท่านแม่ นี่เป็นเพียงเงินสินสอด
