เจ้าค่ะ ข้าตกลงกับเขาแล้ว เมื่อส่งคนไปแล้ว เขาจะให้อีกสิบตำลึงเงิน และหากประหยัดค่างานเลี้ยง ค่าเกี้ยว และค่าสามหนังสือหกพิธีการ[1] เขาจะให้พวกเราอีกสองตำลึงเงิน”
ครั้นแม่สามีได้ยินเช่นนี้ จึงกล่าวในทันที “เช่นนั้นก็ประหยัดเถิด เด็กหน้าตายผู้นี้ มีคนต้องการนางก็ไม่เลวแล้ว ยังต้องการสามหนังสือหกพิธีการ และงานเลี้ยงหรือเกี้ยวอะไรนั่นอีก สู้ประหยัดสักสองตำลึงเงินน่าจะดีกว่า”
หลิวซื่อรีบพยักหน้า ยิ้มจนหางตาปรากฏร่องละเอียดเส้นหนึ่ง “ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ”
หลังจากหญิงชราดีใจอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ นางก็ถามหลิวซื่ออีก “ได้ตกลงกันหรือยัง ว่าจะส่งนางไปเมื่อใด”
“ตกลงแล้วเข้าค่ะ เขาบอกว่ายิ่งเร็วยิ่งดี สามวันให้หลังให้ส่งนางไปได้เลย” หลิวซื่อกล่าว
หญิงชราพยักหน้า “สามวันก็พอใช้ได้ ถึงตอนนั้นแล้วรอยฟกช้ำบนใบหน้าของนางน่าจะดีขึ้นบ้าง ไม่ถึงขั้นน่าเกลียด”
……….
ตอนที่ 74 ใครปลูกเวลานี้มีเสียงร้องตะโกนของเจ้าใหญ่ดังมาจากในเรือน “ข้าวเสร็จหรือยัง ข้าหิวจะตายแล้ว”หลิวซื่อรีบไปดูที่ห้องครัวครั้งหนึ่ง ทว่าหม้อและเตาในนั้นกลับเย็นเฉียบ ไหนเลยจะมีเงาของอาหาร จึงกลับไปที่โถงเรือน กล่าวกับแม่สามีว่า “ท่านแม่ ท่านจัดการน้องสะใภ้ให้ดีหน่อยเถอะเจ้าค่ะ นี่ยามใดเข้าแล้ว เหตุใดยังไม่ทำอาหารอีก”หญิงชรากล่าว “นางพาเจินจูกลับบ้านแม่ไปแล้ว เจ้าทำอาหารกลางวันแล้วกัน”ครั้นหลิวซื่อได้ยินดังนั้น นางก็ไม่พอใจในทันที “เหตุ
