ียสิ หูเฟิงกำลังต้มน้ำ ข้าจะให้เขาต้มไข่ไก่เพิ่มสักสองลูก”ไป๋จื่อยิ้มพลางกล่าว “ดียิ่งนักเจ้าค่ะ พวกข้าหิ้วท้องเพราะถูกท่านป้าสะใภ้ใหญ่ไล่ออกมา นางกล่าวว่าหากขุดผักป่าได้ไม่มากพอก็ไม่ให้ข้ากลับไป เดิมทีข้าก็คิดจะมาขอข้าวกินจากท่านลุงหูอยู่แล้วด้วย”“นางเด็กโง่คนนี้ ขอข้าวกินอะไรกัน บ้านของลุงหูผู้นี้ เจ้าอยากมาก็มา อยากอยู่ก็อยู่ เวลาไหนก็ได้ทั้งนั้น ได้ยินหรือไม่?” ท่านลุงหูถลึงตามองเด็กสาวนางพยักหน้าอย่างแรง รู้สึกแสบจมูกเล็กน้อย คนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดแม้สักนิด กลับดีกับนางเช่นนี้ เมื่อคิดถึงพ่อแม่ในชาติก่อน รวมถึงคนสกุลไป๋ บางทีนางอาจจะไม่นับว่าโชคร้ายจริงๆ ความจริงแล้วยังโชคดีที่มีแม่ที่ทุ่มเทจิตใจปกป้องนาง ทั้งยังมีคนดีเช่นท่านลุงหูคอยดูแล นางเชื่อว่าวันข้างหน้าจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอนจากนั้นนางก็ประคองจ้าวหลานนั่งลงด้านข้างโต๊ะในเรือน ก่อนจะหันไปกล่าวกับท่านลุงหู “ข้าไปเองเจ้าค่ะ ถือโอกาสช่วยด้วยเลย”ท่านลุงหูพยักหน้า “ได้ เจ้าไปเถิด ข้าจะเทน้ำให้แม่เจ้า”ไป๋จื่อไปถึงหลังครัว เห็นหูเฟิงกำลังต้มไข่ไก่สี่ฟองและมันเทศสี่หัวอยู่ในหม้อ“ใช้ได้ มีไหวพริบ” ไป๋จื่อยิ้มกริ่มพลางเข้าไปใกล้ ครั้นเห็นไฟในเตาเจิดจ้านัก ไม่ต้องเติมฟืน น้ำในหม้อก็เพียงพอ ยิ่งไม่จำเป็นต้องเติมน้ำ “ดูท่าทางเจ้าไม่ต้องให้ข้าช่วยแล้ว”หูเฟิงปิดฝาหม้อ แล้วหันหน้าไปมองไป๋จื่อร่างเล็กจ้อยที่อยู่เบื้
