หูจ่างหลินกำลังยืนกวาดพื้นอยู่หน้าประตู ครั้นเห็นพวกนางมา เขาก็รีบเข้ามาต้อนรับ
จ้าวหลานเห็นสภาพที่ต้องใช้ผ้าคล้องแขนของหูจ่างหลิน นางพลันรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ถึงอย่างไรเขาก็บาดเจ็บเพราะนาง
“พี่หู ข้าขอโทษจริงๆ ทำให้ท่านลำบากแล้ว”
หูจ่างหลินวางไม้กวาดในมือลง แล้วโบกมือให้จ้าวหลาน “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่เจ็บแล้ว หมอลู่บอกกับข้าว่าแผลนี้ไม่หนัก พักสักเจ็ดแปดวันก็หายแล้ว เจ้าต่างหาก มือของเจ้าบาดเจ็บซ้ำสอง เกรงว่าจะสาหัสกว่าเดิมกระมัง?”
จ้าวหลานก็รีบโบกมือเช่นกัน “ข้าไม่เป็นไร พักสักพักก็น่าจะหาย ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
หูจ่างหลินนำพวกนางเข้าไปในลานบ้าน ที่เละเทะจากฝีมือของสองพี่น้องสกุลไป๋เมื่อวาน บัดนี้เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว
“พวกเจ้ายังไม่ได้กินข้าวเช้าสินะ กินที่นี่เสียสิ หูเฟิงกำลังต้มน้ำ ข้าจะให้เขาต้มไข่ไก่เพิ่มสักสองลูก”
ไป๋จื่อยิ้มพลางกล่าว “ดียิ่งนักเจ้าค่ะ พวกข้าหิ้วท้องเพราะถูกท่านป้าสะใภ้ใหญ่ไล่ออกมา นางกล่าวว่าหากขุดผักป่าได้ไม่มากพอก็ไม่ให้ข้ากลับไป เดิมทีข้าก็คิดจะมาขอข้าวกินจากท่านลุงหูอยู่แล้วด้วย”
“นางเด็กโง่คนนี้ ขอข้าวกินอะไรกัน บ้านของลุงหูผู้นี้ เจ้าอยากมาก็มา อยากอยู่ก็อยู่ เวลาไหนก็ได้ทั้งนั้น ได้ยินหรือไม่?” ท่านลุงหูถลึงตามองเด็กสาว
นางพยักหน้าอย่างแรง รู้สึกแสบจมูกเล็กน้อย คนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดแม้สักนิด กลับดีกับนางเช่นนี้ เมื่อคิดถึงพ่อแม่ในชาติก่
