อน รวมถึงคนสกุลไป๋ บางทีนางอาจจะไม่นับว่าโชคร้ายจริงๆ ความจริงแล้วยังโชคดีที่มีแม่ที่ทุ่มเทจิตใจปกป้องนาง ทั้งยังมีคนดีเช่นท่านลุงหูคอยดูแล นางเชื่อว่าวันข้างหน้าจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน
จากนั้นนางก็ประคองจ้าวหลานนั่งลงด้านข้างโต๊ะในเรือน ก่อนจะหันไปกล่าวกับท่านลุงหู “ข้าไปเองเจ้าค่ะ ถือโอกาสช่วยด้วยเลย”
ท่านลุงหูพยักหน้า “ได้ เจ้าไปเถิด ข้าจะเทน้ำให้แม่เจ้า”
ไป๋จื่อไปถึงหลังครัว เห็นหูเฟิงกำลังต้มไข่ไก่สี่ฟองและมันเทศสี่หัวอยู่ในหม้อ
“ใช้ได้ มีไหวพริบ” ไป๋จื่อยิ้มกริ่มพลางเข้าไปใกล้ ครั้นเห็นไฟในเตาเจิดจ้านัก ไม่ต้องเติมฟืน น้ำในหม้อก็เพียงพอ ยิ่งไม่จำเป็นต้องเติมน้ำ “ดูท่าทางเจ้าไม่ต้องให้ข้าช่วยแล้ว”
หูเฟิงปิดฝาหม้อ แล้วหันหน้าไปมองไป๋จื่อร่างเล็กจ้อยที่อยู่เบื้องหน้า เขากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “จะเริ่มรักษาให้ข้าเมื่อใด”
เด็กสาวตะลึงงัน ด้วยคิดไม่ถึงว่าเขาจะถามในเวลานี้ จึงตอบตามสัญชาตญาณว่า “เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้ พวกเราต้องหาสมุนไพรที่เหมาะสมให้เจอก่อน ดื่มยาพร้อมกับฝังเข็ม และไม่ใช่ว่ายาจะขจัดอาการป่วยได้ เพราะในสมองของเจ้ามีเลือดคั่งมานานแล้ว ไม่ได้กำจัดออกไปง่ายดายเช่นนั้น ยังต้องรักษาและฟื้นฟูอีกนาน ถึงจะเห็นผลอย่างช้าๆ”
