ทว่าทุกครั้งที่พูดเรื่องนี้กับเจ้ารอง เขาล้วนไม่ยินยอม บอกว่าหากแยกบ้านไปแล้ว งานในที่ดินเขาย่อมต้องเป็นคนทำ และเขาไม่อยากตื่นเช้าทำงานจรดเย็น ทำงานที่ไม่มีวันจบสิ้น ตอนนี้ดีอยู่แล้ว มีข้าวกิน มีเสื้อผ้าสวมใส่ งานน้อย เวลาว่างมาก วันคืนสบายนัก
บัดนี้หลิวซื่อกล่าวเช่นนี้อีก จางซื่อยิ่งคิดถึงการแยกบ้าน จึงรวบรวมความกล้ากล่าวว่า “เอาล่ะ ในเมื่อพี่สะใภ้ใหญ่พูดถึงส่วนของข้า เช่นนั้นข้าก็จะพูดให้ชัดเจนเช่นกัน ข้าต้องการแยกบ้าน ต่อจากนี้พวกเราต่างคนต่างอยู่ เรื่องดีที่พวกเจ้าทำ ก็อย่ามาตำหนิข้า พวกข้าจะอยู่ดีมีสุขหรือไม่ พวกเจ้าอย่าได้หนักใจ”
เมื่อได้ยินคำว่าแยกบ้าน หลิวซื่อพลันลุกลี้ลุกลน ในบ้านหลังนี้ นางเป็นคนที่ไม่ต้องการแยกบ้านมากที่สุด เงินที่บุตรชายไป๋เสี่ยวเฟิงเสียเพื่อเข้าเรียนในทุกปี ล้วนนำออกมาจากกงสี อีกทั้งสิ่งของสี่อย่างในการเล่าเรียน[1]ที่ไป๋เสี่ยวเฟิงใช้ทุกวัน ไข่ไก่ที่ได้กินอยู่บ่อยๆ ก็เป็นสิ่งของกงสีเช่นกัน
อีกทั้งเสี่ยวเฟิงเรียนหนังสือทั้งวัน ไม่ได้ทำงาน ต้าเป่าทำงานยังสู้ไป๋ฟู่กุ้ยที่อายุสิบสามไม่ได้ บัดนี้เจ้าใหญ่ก็แขนหักทั้งสองข้าง หากแยกบ้านไปจริงๆ ครอบครัวใหญ่อย่างพวกเขาไม่ต้องกินลมตะวันตกเฉียงเหนือหรือ?
สีหน้าโหดเหี้ยมบนใบหน้าของหลิวซื่ออ่อนลงหลายส่วนในทันที ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มให้จางซื่อ “ดูที่น้องสะใภ้พูดสิ พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน กระดูกหักแล้วยังมีกล้ามเน
