ื้อเชื่อมต่อกัน[2] บอกว่าจะแยกบ้านก็แยกเลยได้อย่างไร”
“ใครจะแยกบ้าน?” เดิมทีหญิงชรากำลังกลัดกลุ้มอยู่ในบ้าน ครั้นได้ยินสะใภ้ทั้งสองคนส่งเสียงเอะอะอยู่ข้างนอก ก็ยิ่งรู้สึกโมโกจนต้องออกมา
ใจจางซื่อหวาดกลัวแม่สามีอยู่บ้าง ตอนที่เพิ่งแต่งเข้ามา ความจริงแล้วนางถูกหญิงชราผู้นี้เอาเปรียบอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่นั้นจนบัดนี้ อีกฝ่ายตั้งแง่กับนางอยู่เสมอ แม้จะไม่ได้ใจร้ายเลือดเย็นกับนางเหมือนกับจ้าวหลาน แต่ก็ไว้หน้านางน้อยนัก ในสายตาของนางเหมือนจะมีหลิวซื่อเป็นลูกสะใภ้เพียงคนเดียว ทั้งยังลำเอียงรักไป๋เสี่ยวเฟิงเป็นพิเศษ ในสายตาของนางฟู่กุ้ยเป็นแค่ต้นหญ้า ส่วนเสี่ยวเฟิงเป็นของล้ำค่า
“ข้าต้องการแยกบ้านเจ้าค่ะ” นางรวบรวมความกล้า กล่าวกับแม่สามี
หญิงชราถลึงตามองลูกสะใภ้คนรองครั้งหนึ่ง จากนั้นก็มองไปยังเจ้านรอง “เจ้ารอง เจ้าอยากแยกบ้านรึ?”
เจ้ารองรีบโบกมือ “ไม่ๆ ข้าไม่อยากแยกบ้าน เป็นภรรยาข้าต่างหากที่บอกว่าต้องการแยกบ้าน ไม่เกี่ยวกับข้า”
……….
ตอนที่ 70 บุตรชายของผู้อื่นจางซื่อโมโหจนแทบจะกระอักเลือด นางแต่งให้ผู้ชายเช่นนี้ได้อย่างไรหญิงชราสกุลไป๋ดึงสายตาเย็นชากลับมาที่ใบหน้าของจางซื่ออีกครั้ง “เก่งนักนะ หญิงชาวบ้านผู้หนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะกล้าเรียกร้องแยกบ้าน เพราะเหตุใด? สกุลไป๋ของพกวเราปฏิบัติกับเจ้าไม่ดีหรือ? ไม่มีเสื้อผ้าให้เจ้าสวมใส่ ไม่มีข้าวให้กินหรืออย่างไร?”จางซื่อนับว่าเปิดใจแล้ว จึงพูดออกมาตา
