ตอนที่ 67 ผู้ลี้ภัย
เช้าวันต่อมา ไป๋จื่อตื่นนอนแต่เช้าตรู่ หลังจากช่วยจ้าวหลานหวีผมล้างหน้าแล้ว นางก็ตรงไปที่เรือนใหญ่ข้างๆ ในเรือนเล็กที่นางและจ้าวหลานอาศัยอยู่ไม่มีสิ่งของประเภทหม้อหรือเตา เมื่อก่อนจะกินข้าวล้วนต้องรอคนที่อยู่ในเรือนใหญ่กินเสร็จก่อน ถึงจะให้พวกนางกินอาหารเหลือๆ และถือโอกาสล้างถ้วย เก็บกวาดไปด้วย ปฏิบัติกับพวกนางราวกับสุนัขก็ไม่ปาน
ไป๋จื่อในวันนี้ย่อมไม่ยอมใช้ชีวิตเช่นนั้น นางหิวก็ต้องกิน และไม่มีทางกินของเหลือของพวกเขาแน่นอน
วันนี้ประตูของเรือนใหญ่กลับเปิดแต่เช้า นางเพิ่งจะก้าวขาเข้าไป ก็พบกับหลิวซื่อที่รีบร้อนเดินออกมาข้างนอก
โชคดีที่นางปฏิกิริยาว่องไว จึงเบี่ยงตัวทัน ไม่เช่นนั้นชนครั้งนี้ บาดแผลบนตัวนางน่าจะระบมขึ้นมา
หลิวซื่อหยุดฝีเท้า ครั้นเห็นไป๋จื่อ นางก็กล่าวเสียงดังทันที “เจ้ามาพอดี รีบไปทำอาหารเช้า ทำเสร็จแล้วก็ไปขุดผักป่า ไปแต่เช้าหน่อย จะได้ไม่ปล่อยให้ผักป่าสดใหม่ถูกคนอื่นแย่งไป”
เด็กสาวชำเลืองมองนางครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวเสียงเรียบ “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ บาดแผลทั้งตัวข้ายังไม่หายดี ท่านคิดจะให้ข้าออกไปทำงานแล้วหรือ? ข้าว่าในใจท่านอยากให้ข้าตายอยู่ข้างนอกนั่น ไม่ต้องกลับมาเสียมากกว่ากระมัง?”
เมื่อหลิวซื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็พลันเท้าสะเอวต่อว่าทันที “นางเด็กสารเลวนี่ พูดจามั่วซั่วอะไร? ปกติแล้วเจ้าเป็นคนทำงานขุดผักป่าไม่ใช่หรือ? เหตุใดวันนี้ไม่ทำเล่า? ข้าเห็นว่าเจ
