้าแรงเยอะนักเมื่อถือกระบองตีคน แต่ดูไม่ออกว่าบนตัวเจ้ามีบาดแผลตรงไหน พูดจาไร้สาระให้น้อยๆ หน่อย รีบไปทำกับข้าว ทำเสร็จแล้วก็ไปขุดผักป่า กลับจากขุดผักป่าแล้วค่อยกินข้าวเช้า”
เหอะ ให้นางทำอาหารเช้า ทว่าทำเสร็จแล้วไม่ให้นางกิน ยังต้องรอให้นางขุดผักป่ากลับมาแล้วค่อยกิน? กลับมาจะกินอะไร? กินอากาศหรือ?
ตอนนี้นางคร้านจะต่อปากกับหลิวซื่อ ท้องก็หิว ยิ่งทะเลาะด้วยก็ยิ่งหิว เสียพลังงานไปเปล่าๆ
ไป๋จื่อหมุนกายเดินออกไปข้างนอก หลิวซื่อจึงรีบเรียกนางไว้ “ยังไม่ทำกับข้าวอีก จะไปไหน?”
เด็กสาวหันกลับไปมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง บนใบหน้าผุดรอยยิ้ม “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ข้าว่าตอนนี้สายแล้ว หากทำอาหารเช้าก่อนแล้วค่อยไป เกรงว่าจะไม่ทันกาล ผักจะให้ผู้อื่นขุดไปก็ไม่ได้ ข้าไปตอนนี้เลยดีกว่า” พูดจบนางก็สาวเท้ากลับเรือนไม้อย่างรวดเร็ว
หวังจะให้นางทำงานหรือ? เหอะ ฝันไปเถอะ
“ท่านแม่ อยู่ที่สกุลไป๋แห่งนี้เกรงว่าจะไม่มีข้าวให้กิน พวกเราออกไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะเจ้าค่ะ”
ไม่ได้กินข้าวเป็นสิ่งที่อยู่ในความคาดหมายของจ้าวหลาน แต่ไป๋จื่อพูดว่าออกไปกินข้าวนอกหรือ? นี่หมายความว่าอย่างไร?
“ไปกินข้าวข้างนอก? ไปที่ใด”
ไป๋จื่อประคองนางลงจากเตียง “ท่านแม่ ท่านเลอะเลือนแล้วหรือเจ้าคะ? พวกเรายังมีไข่ไก่ตะกร้าหนึ่งที่บ้านของท่านลุงหูไม่ใช่หรือ ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ให้ข้าไปขุดผักป่า ข้าก็พาท่านไปด้วยกัน พวกเราไปต้มไข่ไก่กินที่บ้านของท่านลุงหูเส
