ียสองลูก แล้วค่อยไปตระเวนข้างนอก เมื่อกลับมาตอนเที่ยง จะได้ไม่ต้องทะเลาะกับพวกเขา”
จ้าวหลานก็ไม่อยากอยู่ที่นี่เช่นกัน แม้ตอนนี้ไปที่บ้านของหูจ่างหลินจะไม่ค่อยเหมาะสมนัก แต่ก็ดีกว่าอยู่ที่นี่ฟังพวกนางก่นด่าอยู่ตลอดเวลา
“ก็ได้ ว่าตามเจ้า” จ้าวหลานลงจากเตียง ความเจ็บปวดจากแขนไม่ได้รวดร้าวเช่นเมื่อวานแล้ว ยังอยู่ในขอบเขตที่สามารถทนได้ หากตอนนี้ให้นางลงดินทำงาน ขอเพียงไม่ใช่มือข้างที่ได้รับบาดเจ็บ นางก็ทำได้เช่นกัน
“ท่านแม่ อีกเดี๋ยวท่านออกจากเรือนแล้ว พยายามทำท่าทางว่าได้รับบาดเจ็บหนักมาก เดินช้าสักหน่อย อย่าให้พวกเขาดูออกว่าท่านกระปรี้กระเปร่ามาก” ไป๋จื่อกล่าว
จ้าวหลานเข้าใจความหมายของนาง จึงรีบพยักหน้า “แม่รู้ เจ้าวางใจเถอะ”
สองแม่ลูกประคองกันออกจากบ้านไป ทั้งสองสวมใส่เสื้อผ้าขาดๆ เดินกะโผลกกะเผลก บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำ ราวกับว่าทุกย่างก้าวล้วนทนความเจ็บปวดอันยิ่งยวดไว้ หากมองผ่านๆ ก็คล้ายกับผู้ลี้ภัยที่หนีมาจากหมู่บ้านห่างไกล ไม่ต้องพูดเลยว่าน่าเวทนาเพียงใด
……….
ตอนที่ 68 ชี้หน้าต่อว่าภายใต้สายตาคมกริบราวกับมีดของหญิงชราและหลิวซื่อ สองแม่ลูกสะพายตะกร้า พากันออกจากลานบ้านไปทีละก้าว นอกลานบ้านเป็นเส้นทางหลักในหมู่บ้าน บ้านเรือนของทุกคนล้วนสร้างเลียบเส้นทางนี้ รถเทียมวัวลากธัญพืชยามเก็บเกี่ยวกลับมาจะได้สะดวกขึ้นบ้างบัดนี้ยังเช้าอยู่ ชาวบ้านในหมู่บ้านไม่น้อยต่างก็แบกหามอุปกรณ์การ
