ตอนที่ 65 ใครกันแน่ที่อกตัญญู
หลิวซื่อโมโหจนแทบจะเป็นลมล้มพับไป นางอยากจะเข้าไปลงไม้ลงมือ ทว่าในใจก็เป็นกังวล ไม่กล้าบุ่มบ่าม ทำได้เพียงชี้นางและต่อว่า “เจ้าเป็นตัวหายนะที่สมควรตาย ในสายตาของเจ้ายังมีคนที่อาวุโสกว่าอยู่หรือไม่? แม่ของเจ้าสอนให้เจ้าต่อว่าผู้มากอาวุโสกว่าเช่นนี้หรือ?”
“ท่านแม่สอนข้าหลายสิ่งหลายอย่างนัก ย่อมเข้าใจเรื่องศักดิ์อาวุโสอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ข้าไม่เข้าใจ คิดว่าเคารพผู้อาวุโสแล้ว ผู้อาวุโสนั้นจะต้องรักและเอ็นดูอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเคารพผู้อาวุโส ทว่ากลับไม่มีผู้อาวุโสมารักใคร่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดข้าต้องเคารพผู้อาวุโสอีกด้วยเล่า?”
“ก่อนหน้านี้ข้าและท่านแม่ของข้าอยู่ที่สกุลไป๋แห่งนี้ ไม่ต่างกับวัวและม้า งานทั้งในและนอกบ้านล้วนเป็นพวกข้าสองแม่ลูกที่ทำ พวกท่านรู้จักแต่ชี้นิ้วสั่งและพักผ่อนไปวันๆ ถึงเวลากินข้าวก็วิ่งไวยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก ทว่าถึงเวลาทำงาน กลับช้าเสียยิ่งกว่าเต่าคลาน แต่ไหนแต่ไรล้วนเป็นเช่นนั้น พวกท่านไม่เคยเห็นข้าและท่านแม่เหมือนคนสกุลไป๋ ทั้งต้องกินสิ่งที่พวกท่านเหลือให้ สวมใส่เสื้อผ้าขาดๆ ที่พวกท่านไม่ต้องการ ป่วยไข้ก็ไม่รักษา แม้แต่เรือนพังทลายก็ไม่เคยหาที่ว่างให้พวกข้าสองแม่ลูกอาศัย หากจะพูดว่าอกตัญญู กลับเป็นข้าและแม่ข้าต่างหากที่หลายปีมานี้เลี้ยงดูคนอกตัญญูมาไม่น้อย”
นางพูดรวดเดียว ทุกคำพูดมีเหตุผลและชัดแจ้ง ไม่เร็วไม
