ม่ตัดให้ข้าและท่านแม่ไปด้วยเลยเล่าเจ้าคะ”หลิวซื่อกำลังจะเถียง ไป๋จื่อกลับรีบดกล่าวต่อ “ตอนที่ท่านแม่ข้าไปทำงานในทุ่งนา เหตุใดท่านป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ไปเล่าเจ้าคะ ท่านเป็นสตรี แม่ของข้าก็เป็นสตรีเช่นกัน แล้วเหตุใดท่านถึงเกิดมาสูงส่งกว่าแม่ข้า ถึงได้ไม่ทำงานหยาบในทุ่งนานั่น”ไหนเลยหลิวซื่อจะคาดคิด ว่านางเด็กน่าตายไป๋จื่อผู้นี้ ไม่เพียงลงไม้ลงมือตีคน ฝีปากยังร้ายกาจขึ้นไม่น้อย การพูดฉีกหน้าในครั้งนี้ นางหมดคำพูดจะต่อปากอย่างคาดไม่ถึงหญิงชราคร้านจะพูดจาไร้สาระกับเด็กสาว บัดนี้นางเพียงอยากรู้ว่าตะกร้าไข่ไก่ใบนั้นแท้จริงแล้วไปอยู่ที่ใด จะตามหากลับมาได้หรือไม่“พูดเรื่องไร้ประโยชน์ให้น้อยๆ หน่อย รีบพูดมา ว่าเจ้าซ่อนไข่ไก่ไว้ที่ใด” หญิงชรากล่าวด้วยความโมโหหากเป็นไป๋จื่อเมื่อก่อน ครั้นเห็นท่าทางดุร้ายของหญิงชรา จะต้องกลัวจนตัวสั่นเป็นแน่ ทว่าไป๋จื่อในตอนนี้ไม่ใช่ไป๋จื่อในอดีตแล้วเด็กสาวถือกระบองไม้เดินไปข้างหน้าสองก้าว กระบองไม้ในมือกระทบบนพื้นส่งเสียงดัง ดูแล้วสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในแววตาของนางพลันปะทุความความร้ายกาจออกมาในพริบตา ทำให้หญิงชราและหลิวซื่อตกใจจนต้องถอยไปสองก้าว“ข้าบอกแล้วว่าไม่มีไข่ไก่ หากพวกท่านไม่เชื่อ ก็ไปหาเองเถิด ข้าไม่ขวางพวกท่านแน่นอน แต่หากพวกท่านคิดหาข้ออ้างลงมือรังแกแม่ข้า วันนี้ข้าไป๋จื่อขอกล่าวไว้เลยว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หากผู้ใดกล้าแตะต้องแม่ของข้าแม้แต่ปลายนิ้ว ไม่ว
