่าจะเป็นใคร ข้าล้วนไม่ปล่อยไว้ ความตายจะต้องมารอคอยเขา ได้ยินชัดหรือไม่”หญิงชราอายุปูนนี้ ทว่าพบเจอการขู่เข็ญเช่นนี้ไม่กี่ครั้ง นางเดี๋ยวหวาดกลัว เดี๋ยวโกรธเกรี้ยว มือที่ชี้ไป๋จื่อของนางสั่นสะท้านอย่างรวดเร็ว แม้แต่เสียงวาจาก็สั่นเครือไม่หยุด “จะ เจ้า เจ้าช่างพยศนัก”“คงพูดไม่ได้ว่าพยศหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงพูดความในใจกับพวกท่านเท่านั้น ท่านฟังได้ก็ฟังไป ฟังไม่ได้ก็แล้วแต่พวกท่าน” สีหน้าของไป๋จื่อเรียบเฉย ไม่เห็นหญิงชราและหลิวซื่ออยู่ในสายตาแล้ว ความโอหังวนเวียนอยู่รอบกายนาง และนี่เป็นสิ่งที่ไป๋จื่อคนก่อนไม่มี
ตอนที่ 62 หาไข่ไก่ไม่เจอ
ไป๋จื่อมองกระบองไม้ที่วางอยู่ตรงมุมเรือน พลางยิ้ม “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ากลับอยากเห็น ว่าผู้ใดกล้าหาเรื่องข้า”
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้แล้ว นางก็ลุกขึ้นไปหยิบกระบองไม้ ก่อนจะยืนอยู่หน้าเตียง เพื่อไม่ให้สองแม่สามีและลูกสะใภ้น่ารังเกียจบ้าคลั่งมาทำให้มารดาของนางบาดเจ็บอีก
หญิงชราเปิดประตูด้วยการเตะครั้งหนึ่ง พลางจ้องไป๋จื่อเขม็งด้วยดวงตาดุดัน แล้วถามเสียงแหลมว่า “นางเด็กน่าตาย รู้จักซ่อนของเสียด้วยนะ พูดมาว่าไข่ไก่ที่แม่อิงจื่อให้มา แท้จริงแล้วซ่อนอยู่ที่ใด”
เด็กสาวถลึงตากลับไป ใช้ระดับเสียงเดียวกัน “ท่านย่าพูดเรื่องอะไรเจ้าคะ ไข่ไก่อะไรกัน ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
หลิวซื่อพลันกล่าวต่อ “เจ้าเสแสร้งให้มันน้อยๆ หน่อย เมื่อเช้าแม่อิงจื่อมา บอกว่ามาหาเจ้า ใ
