นมือถือตะกร้าไข่ไก่ใบหนึ่ง เจ้ากล้าบอกว่าเจ้าไม่ได้ซ่อนด้วยหรือ”
ไป๋จื่อยิ้มเย็น “ท่านน้าสวีนำตะกร้าไข่ไก่มา บอกว่าให้ข้าหรือเจ้าคะ”
หลิวซื่อลำคอตีบตัน เสียงเบาลงสามส่วน “ไม่ได้บอกหรอก แต่ต้องให้เจ้าแน่ๆ อย่าคิดว่าพวกข้าไม่รู้เรื่องที่เจ้าช่วยอิงจื่อไว้นะ”
“เหตุใดท่านถึงได้แน่ใจถึงเพียงนั้น ท่านได้ยินหรือได้เห็นหรือ ท่านเห็นและค้นหาที่อยู่ของข้าและท่านแม่แล้ว หาไม่เจอหรือเจ้าคะ”
“พวกเจ้าต้องซ่อนไว้เป็นแน่ คิดจะลอบกินเพียงลำพัง แต่พวกเจ้าอย่าลืมนะ ว่าพวกเจ้าเป็นคนสกุลไป๋ ของทุกอย่างล้วนต้องแบ่งกันใช้ ไม่อาจซ่อนไว้เพียงผู้เดียว” หลิวซื่อกล่าว
ไป๋จื่อยากโยนท่อนไม้ในมือทิ้งเสียจริง เพื่อปรบมือให้กับหลิวซื่อ “พูดได้ดีเจ้าค่ะ ท่านป้าสะใภ้ใหญ่พูดได้ดียิ่งนัก ล้วนเป็นคนสกุลไป๋ สิ่งของทุกอย่างล้วนต้องแบ่งกันใช้ เช่นนั้นถึงจะยุติธรรมสินะ เช่นนั้นเหตุใดตอนที่บุตรชายของท่านป้าสะใภ้ใหญ่กินไข่ไก่ ถึงไม่ต้มให้ข้าสักลูกล่ะเจ้าคะ ตอนที่บุตรชายของท่านป้าสะใภ้ใหญ่ดื่มน้ำแกงเนื้อ ถึงไม่เหลือไว้ให้ข้าสักถ้วยเล่าเจ้าคะ ตอนที่ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ตัดชุดใหม่ให้ตนเอง เหตุใดไม่ตัดให้ข้าและท่านแม่ไปด้วยเลยเล่าเจ้าคะ”
หลิวซื่อกำลังจะเถียง ไป๋จื่อกลับรีบดกล่าวต่อ “ตอนที่ท่านแม่ข้าไปทำงานในทุ่งนา เหตุใดท่านป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ไปเล่าเจ้าคะ ท่านเป็นสตรี แม่ของข้าก็เป็นสตรีเช่นกัน แล้วเหตุใดท่านถึงเกิดมาสูงส่งกว่าแม่ข้า ถึง
