ได้ไม่ทำงานหยาบในทุ่งนานั่น”
ไหนเลยหลิวซื่อจะคาดคิด ว่านางเด็กน่าตายไป๋จื่อผู้นี้ ไม่เพียงลงไม้ลงมือตีคน ฝีปากยังร้ายกาจขึ้นไม่น้อย การพูดฉีกหน้าในครั้งนี้ นางหมดคำพูดจะต่อปากอย่างคาดไม่ถึง
หญิงชราคร้านจะพูดจาไร้สาระกับเด็กสาว บัดนี้นางเพียงอยากรู้ว่าตะกร้าไข่ไก่ใบนั้นแท้จริงแล้วไปอยู่ที่ใด จะตามหากลับมาได้หรือไม่
“พูดเรื่องไร้ประโยชน์ให้น้อยๆ หน่อย รีบพูดมา ว่าเจ้าซ่อนไข่ไก่ไว้ที่ใด” หญิงชรากล่าวด้วยความโมโห
หากเป็นไป๋จื่อเมื่อก่อน ครั้นเห็นท่าทางดุร้ายของหญิงชรา จะต้องกลัวจนตัวสั่นเป็นแน่ ทว่าไป๋จื่อในตอนนี้ไม่ใช่ไป๋จื่อในอดีตแล้ว
เด็กสาวถือกระบองไม้เดินไปข้างหน้าสองก้าว กระบองไม้ในมือกระทบบนพื้นส่งเสียงดัง ดูแล้วสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในแววตาของนางพลันปะทุความความร้ายกาจออกมาในพริบตา ทำให้หญิงชราและหลิวซื่อตกใจจนต้องถอยไปสองก้าว
“ข้าบอกแล้วว่าไม่มีไข่ไก่ หากพวกท่านไม่เชื่อ ก็ไปหาเองเถิด ข้าไม่ขวางพวกท่านแน่นอน แต่หากพวกท่านคิดหาข้ออ้างลงมือรังแกแม่ข้า วันนี้ข้าไป๋จื่อขอกล่าวไว้เลยว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หากผู้ใดกล้าแตะต้องแม่ของข้าแม้แต่ปลายนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นใคร ข้าล้วนไม่ปล่อยไว้ ความตายจะต้องมารอคอยเขา ได้ยินชัดหรือไม่”
หญิงชราอายุปูนนี้ ทว่าพบเจอการขู่เข็ญเช่นนี้ไม่กี่ครั้ง นางเดี๋ยวหวาดกลัว เดี๋ยวโกรธเกรี้ยว มือที่ชี้ไป๋จื่อของนางสั่นสะท้านอย่างรวดเร็ว แม้แต่เสียงวาจาก็สั่นเคร
