ือไม่หยุด “จะ เจ้า เจ้าช่างพยศนัก”
“คงพูดไม่ได้ว่าพยศหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงพูดความในใจกับพวกท่านเท่านั้น ท่านฟังได้ก็ฟังไป ฟังไม่ได้ก็แล้วแต่พวกท่าน” สีหน้าของไป๋จื่อเรียบเฉย ไม่เห็นหญิงชราและหลิวซื่ออยู่ในสายตาแล้ว ความโอหังวนเวียนอยู่รอบกายนาง และนี่เป็นสิ่งที่ไป๋จื่อคนก่อนไม่มี
