บัดนี้เมื่อหญิงชราสกุลไป๋เห็นไป๋จื่อ นางพลันรู้สึกลนลาน โดยเฉพาะตอนที่เด็กมสาวยิ้มให้ตน ในใจนางยิ่งรู้สึกขนลุก เป็นความขยะแขยงที่บอกไม่ถูก ทั้งยังมีความน่าพรั่นพรึงอย่างน่าประหลาดอยู่เล็กน้อย นางไม่กล้ามองดวงตาของไป๋จื่อตรงๆ สุดท้ายก็สะบัดมือด้วยความรำคาญ “ไร้สาระ อย่าไม่กินเหล้ามงคล จะกินเหล้าลงโทษ[2] เอากุญแจมา สิ่งของของสกุลไป๋พวกเรา จะวางไว้ในบ้านของคนอื่นเรื่อยเปื่อยได้อย่างไร แค่ช่วยทำเรื่องเล็กๆ เรื่องสองเรื่อง ใช่ว่าต้องเสียเงินทำใหม่เสียเมื่อไร”ไม่คิดว่านางจะพูดเช่นนี้ออกมาได้ เสื้อผ้าของไป๋จื่อและจ้าวหลาน ไม่มีตัวไหนใส่พอดีและสมบูรณ์เลย ทั้งเก่าขาด หลวมโคร่ง มีแต่รอยปะเต็มไปหมด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเสื้อผ้าเก่าที่คนสกุลไป๋อย่างพวกเขาไม่ใส่แล้ว จึงยกให้พวกนางสองแม่ลูกทั้งสิ้นไป๋จื่อกล่าวกับจ้าวหลาน “ท่านแม่ ในเมื่อท่านย่ากับท่านป้าสะใภ้ใหญ่กำลังว่าง ก็ให้พวกนางไปเถิดเจ้าค่ะ ข้ายังยุ่งอยู่เลย มือของท่านก็ยังเจ็บ ได้รบกวนพวกนางสักเที่ยวพอดี”จ้าวหลานยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทว่าบุตรสาวออกปากแล้ว นางย่อมมีเหตุผลแน่นอน จึงไม่พูดมาอีก เพียงควักกุญแจออกจากในอก แล้วส่งให้หลิวซื่อหลิวซื่อรับกุญแจมา จากนั้นก็รีบร้อนออกจากประตูลานบ้านไปพร้อมกับแม่สามี มุ่งหน้าไปยังบ้านของหูจ่างหลิน“นี่มันเรื่องอะไรกัน” จ้าวหลานรีบดึงไป๋จื่อมาถามบุตรสาวเข้าไปพูดใกล้ๆ หูนาง “มากกว่าครึ่งเพื
