านกล่าวจบ ก็สะบัดแขนเสื้อจากไปนางโมโหจนต้องกระทืบเท้า แล้วขากเสลดใส่หัวหน้าหมู่บ้านที่เดินไกลออกไป ในปากก่นด่าคำกล่าวไม่น่าฟังมากมายเมื่อกันกลับไป นางสบสายตาที่หูเฟิงมองนางมาดี สายตานั้นเย็นชานัก ทำเอานางรู้สึกหวั่นใจเลยทีเดียวหูเฟิงเสมองไป๋จื่อ ถามว่า “จะกลับไปกับข้าหรือไม่”ก่อนหน้านี้ไป๋จื่อกำลังคิดถึงคำถามนี้อยู่ตลอด ว่าจะพาจ้าวหลานกลับไปที่บ้านสกุลหูหรือไม่ เพราะสกุลไป๋นี้ไม่มีแม้แต่ที่ให้พวกนางหลับนอนโดยสิ้นเชิง
ตอนที่ 56 หนังสือรับรองหนี้สิน
หญิงชราสกุลไป๋คิดในใจ หนังสือรับรองหนี้สินเป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่ง นางยอมรับก็รับไป หากไม่ยอมรับก็ไม่รับ ไม่ต่างอะไรกัน จึงรับปากไป
ดังนั้นหลังจากท่าหมอลู่เขียนหนังสือรับรองหนี้สินแล้ว นางไม่อ่านด้วยซ้ำ และไม่ได้ให้ไป๋เสี่ยวเฟิงที่รู้หนังสืออ่านสักครั้ง เพียงแค่ประทับลายนิ้วมือลงไปบนหนังสือนั่นด้วยความยินดี เพราะในใจนางไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่
หมอลู่เป่ารอยหมึกบนหนังสือรับรองหนี้สิน ก่อนจะกล่าวเสียงขรึม “พวกเราตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เงินนี้ต้องคืนให้ข้าอย่างช้าที่สุดวันที่แปดของเดือนหน้า วันที่เก้าเป็นวันที่ข้าสรุปบัญชีกับร้านยา หากเจ้าไม่คืนให้ข้า ข้าก็ไม่สามารถไปสะสางบัญชีกับเขาได้ ทั้งต้องควักเงินของตนเองออกมาก่อน เจ้ารีบหน่อยก็แล้วกัน”
“หากวันที่แปดของเดือนหน้าข้ามีเงิน ย่อมคืนให้เจ้าอยู่แล้ว ไม่ขาดแม้แต่เหวินเดียว แต่หากไม่มี ข้าก็หมดห
